Avatar Dick Postma

Dick Postma

Op weg naar Panama Stad

Geplaatst op 17 november 2026 om 01:22 uur



Terwijl Marijke met Danny, Romy en Luca haar verjaardag vierde zat ik in de bus van San Jose naar Panama Stad. Een comfortabele bus voor een reis van 17,5 uur. We vertrokken tien minuten later dan gepland, iets na twaalven afgelopen nacht van de Tica busterminal in San Jose. Ik had er toen al een aantal uurtjes wachten op zitten. Na vier uur rijden vonden de chauffeurs het tijd voor ontbijt. Dat werd niet goed met ons afgestemd, de meesten van ons lagen trouwens te slapen.... Na deze stop was het nog een dik uur rijden naar de grens. Costa Rica uit ging redelijk soepel, we hadden al van tevoren de verschuldigde exitfee aan de busmaatschappij betaald en daarvan een bewijsje gekregen. Na het halen van een stempel in het paspoort konden we weer de bus in en een stukje verderop stoppen voor de grens van Panama. Hier ging de controle iets zorgvuldiger met als resultaat lange wachtrijen. Na de controle van het paspoort moesten we met onze bagage een stukje verder lopen, onze bagage op een rij op de grond zetten en zelf daar bij gaan staan. Tot 2 keer toe werd met een speurhond onze bagage besnuffeld, op zoek naar drugs. Er werd gelukkig niets gevonden. Daarna moest de bagage nog een keer gescand worden. Dit kostte allemaal veel tijd. Toen we groen licht kregen mochten we allemaal weer de bus in en echt de grens passeren. Hierna was het nog een flink stuk rijden naar Panama Stad. Panama is in de breedte niet zo groot, maar van noord naar zuid toch wel een flink stukkie! Tegen 5 uur (we hadden inmiddels weer een uur tijdsverschil goedgemaakt) kwamen we aan op de grote busterminal Albrook in Panama Stad. Een enorm knooppunt van allerlei touringcars en lokale bussen. Op zich al een ervaring! Ik had redelijk snel een taxi om me naar het Hotel Pension Andurina te brengen. Daar aangekomen bleek er voor mij geen kamer meer te zijn. Ik ben nu ondergebracht in een Hospedaje om de hoek. Dezelfde prijs, niet dezelfde kwaliteit! Maar ik had geen keus en ik was te moe om echt de strijd aan te gaan. Ik lig nu lekker op mijn bed dit stukje te schrijven, met de airco aan is het best uit te houden. Ik kreeg net een belletje dat mijn bagage is bezorgd, hier zit mijn pyama en tandenborstel in. Dan kan ik zo weer fris gaan slapen!

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Plaats een reactie