Verpleegkundige of toch patiënt?
Geplaatst op 08 januari 2019 om 03:11 uur
Wat ik nou toch weer heb mee gemaakt, je zult het niet geloven....
31 December 2018, DE FEESTDAG in Suriname. Enorme feesten door heel Paramaribo met als hoofdact: de Pagara's, een slinger met bombels (rotjes) van wel 15 meter lang, flinke hoeveelheden rook, mensen, drank en niet te vergeten 36 graden zon. HEEEERLIJK.... als je er tegen kunt natuurlijk.
Ons Marietje is redelijk op tijd opgestaan en vertrokken naar ons vorige huis. ohja vergeten te vertellen.. 16 december zijn we verhuisd. Van de gongrijpstraat naar de henckarronstraat. Dat terzijde, onderweg naar ons oude huis, even langs de chinees om een drankje te halen voor onderweg. Silke kocht voor de zekerheid een paraplu om zichzelf te beschermen tegen de zon en we waren allemaal flink ingesmeerd met zonnebrandcrème. Bij onze oude huisgenootjes aangekomen had ik het gevoel alsof ik naar een groot festival ging, een soort zenuwkriebels ofzo. Best grappig aangezien het helemaal niet iets spannends is. Tegen 12:00 was iedereen ready en zijn we richting de binnenstad gelopen. Met de taxi kon niet want alles was afgesloten voor de pagara estafette. In de stad aangekomen kwam ik erachter dat Paramaribo toch eigenlijk wel heel veel inwoners heeft, vooral als iedereen zich op 1 plek verzameld... man man man wat een drukte.
We kwamen bij een groot podium waar iemand aan het zingen was en keiharde muziek gedraaid werd. Honderden mensen, misschien wel duizenden, overal waar je kijken kon. Op een gegeven moment moesten we allemaal de straat vrijmaken omdat de eerste pagara werd aangestoken. Aan het begin was het nog leuk, maar hoe langer je stond te kijken en te luisteren hoe dover of je werd. En op een gegeven moment zag je door alle rook de mensen niet meer. Iedereen had mondkapjes of bandana's voor hun mond geknupt. Maar zelfs daar ging de rook door heen, moeite met ademen had op dat moment bijna iedereen geloof ik. Nog geen tien minuten later vertrokken we uit de straat richting een andere feestplek. En toen begon de ellende. Ik voelde me niet zo lekker en wilde even gaan zitten. Toen ik mijn ogen open deed zat ik in een winkel, met een zakje voor mijn mond en water in mijn nek. Lindey naast me die me doodleuk verteld dat ik was flauwgevallen... gelukkig duurde het maar 15 minuten, ik had een pet gekocht en een waaier om mezelf te beschermen tegen de hitte.
Op naar de volgende feestlocatie. GALAXY, een straat met nog meer mensen, nog meer drukte, midden op de dag en nog meer zon. Ontzettend genoten van de muziek en heel erg veel plezier gemaakt. Flesjes water schoven bij iedereen over de toonbank omdat het zo ontzettend heet was en veel mensen zochten de schaduw op. Waaronder ook ik. Na ongeveer 1.5 uur begon de ellende weer. Duizelig, vlekken voor de ogen, even zitten. En ja hoor daar ging ik weer. Samen met rens richting de EHBO, toch maar even laten checken. Niet veel later BARSTENDE koppijn.. (migraine? geen idee). Nog iets later hoorde ik Sirenes.. de vage gedachte Ambulance? en een stem van Silke die zei, we brengen je naar de SEH. Ik kan het me allemaal maar met moeite herinneren.
En toen ineens, werd ik wakker op de spoedeisende hulp, de afdeling waar ik zelf notabene stage loop. Met collega's die zeiden: "Zr Marie?!?! wat doe jij hier?", waarop ik antwoordde, ja dat weet ik zelf eigenlijk ook niet....
Daar lag ze dan, zuster Marie, op bed nummer 7, met een infuus, bloed naar het lab en barstende koppijn.
Alles wat er gebeurd is tussen 15:30 en 20:00 is wat vaag. Gedehydreerd, drukte, rook van de pagara's en warmte, tsjaaaa... niets aan te doen.
Gelukkig mocht ik om 20:00 naar huis, geen bijzonderheden verder, uitrusten.
Om 23:00 toch weer terug gegaan naar het oude huis, want ja, ook deze zuster wil gewoon het knallende vuurwerk meemaken om 00:00. Om 00:00 gingen er een aantal potten de lucht in, waaronder die van onszelf. Veel minder vuurwerk dan ik verwacht had, veel minder dan in Nederland. Gelukkig heb ik het nieuwe jaar mogen inluiden met super lieve, geweldige en gezellige mensen om me heen die ik absoluut niet had willen missen.
Zelfs op oudjaarsdag ben ik nog een ervaring rijker en weet ik nu hoe het voelt om zowel als verpleegkundige als als patiënt op de spoedeisende hulp te zijn.
Want zeg nou zelf, dat is toch een ervaring die je meegemaakt moet hebben?
Dikke kus en lieve groetjes,
Marjolein
Reacties
|
Fred |
Volg Mijn Reis © 2026. Alle rechten voorbehouden.
Algemene Voorwaarden | Linkpartners | Contact