TAAATUUUUTAAAATUUUUU
Geplaatst op 21 oktober 2018 om 18:17 uur
OLA OLAAA
Mijn eerste week stage is achter de rug en ik heb jullie echt enorm veel te vertellen. Het begon allemaal zondag avond, enorme stress, spanning, heimwee en weet ik wat nog meer. Alle verhalen van taxichauffeurs, huisgenootjes en de huisbaas, over de zorg in het algemeen waren behoorlijk stressvol. Van “je wordt niet geaccepteerd” tot “ze zijn snel op hun tenen getrapt” en “je wordt als een hondje gebruikt”. Bij mij werd het tegendeel bewezen.
Maandag 15 oktober
’s Ochtends werden wij (Silke en ik) om 08:00u verwacht bij het secretariaat opleidingen. Wij dachten goed bezig te zijn door om 07:15 een taxi te bellen, zodat we zeker 20 minuten van tevoren aanwezig konden zijn. GELUKKIG, kwam er drie keer een taxi niet opdagen en waren we uiteindelijk pas om 08:10u op de afdeling. Onze afspraak stond ons buiten al op te wachten. Ze stuurde ons naar het medisch laboratorium om een MRSA test af te nemen, toen we daar aankwamen werd ons verteld dat we hier eerst nog voor moesten betalen. Dus werden we naar de prikpost gestuurd om hier vervolgens een nummertje te moeten trekken en te wachten tot we aan de beurt waren. Dit duurde ongeveer 1 ½ UUR!! Na de betaling te hebben voltooid konden we weer terug om de MRSA test te doen. Hierna werden we beide naar de afdeling begeleid. En toen kwam er nog meer spanning. Met de gedachte dat ze me niet zouden accepteren in mijn achterhoofd ben ik samen met onze begeleider de afdeling opgestapt. DE SPOEDEISENDE HULP. Hier werd ik met open armen ontvangen. Ik moest me aan ongeveer 50 mensen voorstellen, iedereen wilde me wel iets leren en Ik werd aan mijn armen meegetrokken om de afdeling te ontdekken. Aan het eind van deze dag was ik zo ontzettend moe dat ik terug thuis in de hangmat in slaap gevallen ben.
Dinsdag 16 oktober
Om 06:45 moest ik vandaag op de afdeling zijn. De taxi was vanochtend op tijd dus ik kwam om 06:30 aan bij het ziekenhuis. De eerste dag dat ik ingedeeld zou worden op een afdeling. Er waren vanochtend nog weer 20 nieuwe gezichten waar ik me aan voor moest stellen, ik kan de namen allemaal niet onthouden hoor haha. Ze noemen bij zuster Marie omdat Marjolein te moeilijk voor ze is. Vandaag mocht ik meelopen op de triage afdeling, de afdeling waar mensen binnenkomen en een nummertje krijgen in de volgorde hoe ze geholpen gaan worden. In Nederland werken ze met kleurcodes, hier gewoon met nummers 1 t/m 5. 1 is directe spoed, 5 sturen ze het liefst terug naar de huisarts. Het viel me vandaag op dat er veel mensen langskomen met kortademigheidsklachten of pijn op de borst. Ik mocht controles doen bij patiënten en ze vervolgens begeleiden naar de spoedkamers. Hier zitten ze dan nog eens een uur te wachten op de dokter, maar gelukkig was het rustig en konden patiënten snel geholpen worden. Vandaag heb ik mij enorm verbaasd over de werkwijze van verslaglegging. Ze werken hier namelijk nog op papier. De computers worden alleen gebruikt door artsen en de administratie. Alle rapportages worden op papier vastgelegd, aan elkaar geniet en in een gele dossiermap gestopt.
Woensdag 17 oktober
Vanochtend opnieuw om 06:30 aanwezig. Ik moet mijzelf in en uitklokken bij de hoofdzuster, dus iedere extra minuut wordt bijgehouden. Vandaag ben ik ingedeeld op de shockroom, de kamer waar mensen met een triage 1 binnenkomen. Eerst hebben ze me geleerd hoe ik alles steriel moet schoonmaken, vervolgens kwam er een patiënt binnen die na een half uurtje terug kon naar een gewone afdeling. Vandaag was er “GELUKKIG” voor de shockroom weinig te doen, waardoor ik voornamelijk heen en weer heb gelopen tussen de triage en de behandeling en heb meegekeken met hechten, infuus inbrengen, bloedprikken etc. het was een rustige dag vandaag.
Donderdag 18 oktober “de dag van mijn leven”
Vanochtend kwam ik op de afdeling en kreeg ik te horen dat ik opnieuw bij de shockroom stond ingedeeld. Ik had in mijn hoofd dat dit wel een rustig dagje zou worden. Toen ik bezig was met het schoonmaken van de shockroom werd ik aan mijn arm getrokken, kreeg ik een geel hesje aan en moest ik mee rennen. OP DE AMBULANCE!! Wat geweldig was dat zeg. De auto’s die zelf bijna tegen een boom parkeren omdat jij er aan komt. Het verkeer wat niet meer snapt wat links en rechts is. We waren uitgerukt voor een mogelijke beenfractuur. Aangekomen bij de patiënt bleek het gelukkig allemaal mee te vallen. Toen we terug waren werd er opnieuw een melding gedaan. Vermoedelijk hartinfarct. Met spoed (binnen 25 min) aanwezig zijn bij de patiënt, deze stabiliseren en mee in de ambu terug naar het ziekenhuis. Ondertussen gierde de adrenaline door mijn lijf. Patiënt afgeleverd en weer uitrukken, voor kapmes verwondingen (ja blijkbaar doen ze dat hier). En zo ging het nog even door. Ik heb vandaag zo ontzettend veel geleerd en meegemaakt, echt TOP!
Vanavond zijn we met zijn allen naar HAVANA gegaan om te vieren dat onze eerste week stage erop zat. Een erg leuk tentje, wat chiquer dan de tentjes in de stad, maar wel erg leuk!
Weekend
Vrijdag was natuurlijk brakdag, kon niet missen. Man man, overdag weinig gepresteerd. We moesten naar de bank om geld te storten. Ten eerste kwam de taxi niet opdagen (AGAIN). Vervolgens stonden we om 14:05 bij de verkeerde bank. En de bank waar we naartoe moesten was om 14:00u dicht. Opnieuw een uur gewacht op de taxi.
’s Avonds roti gegeten en vertrokken naar ’t vat voor wat salsa en daarna naar tequila voor een extra drankje. Zaterdag hebben we de hele dag films gekeken en vandaag is onze “WE MOETEN ECHT WERKEN AAN SCHOOL DAG” dus ik ga jullie gauw weer verlaten.
Dikke kus en tot snel <3
Reacties
|
Fred Bugter |
Volg Mijn Reis © 2026. Alle rechten voorbehouden.
Algemene Voorwaarden | Linkpartners | Contact