INTERNATIONAL VOLUTNEERS DAY
Geplaatst
op 06 december 2020 om 10:31 uur
![]()
![]()
INTERNATIONAL VOLUNTEERS DAY!
En ik ben een beetje ziek. Dus ik lig op de bank met mn deken en een kop thee. Een goed moment om weer even wat te schrijven.
Het waren namelijk weer hectische weken, met veel veranderingen voor mij persoonlijk maar ook voor de organisatie.
Ik werk namelijk 2/3 dagen op 'kantoor' en de rest van de week in het warehouse of in het kamp.
Het office gedeelte was in het begin even wennen. Ik heb mezelf voorgenomen dat als ik het nieuwe werk niet leuk vind of als ik me 'ongelukkig' zou gaan voelen dat ik er dan mee zou stoppen. Ik ben hier namelijk niet gekomen om te 'werken'. Begrijp me niet verkeerd, ik werk afgelopen weken keihard maar met plezier. Het voelt niet als werk. En ik wil dit gevoel vast blijven houden. Nu ik deze functie heb gekregen, waarvan ik weet dat het andere taken van zich vraagt en meer verantwoordelijkheid, hoop ik dat ik nog steeds dat ik die vrijheid kan ervaren die ik al die weken heb gevoeld.
Nou na de eerste week was het wel al een beetje hommeles. Ik had mezelf al gelijk te veel druk opgelegd. Ik wilde alles goed doen, alles op orde hebben voor de volgende week, het voelde alsof ik teveel vragen had wat me dan weer onzeker maakte.
En ik moest bijna elke ochtend aan mijn huis denken. Ik mist m'n huis. Ik denk dat dat een van de redenen was dat ik dacht, dit is niet goed.
Dus ik heb maandag, tweede week, tegen mn collega's verteld dat ik me niet goed genoeg voelde voor de job blablablabla. En ze waren ontzettend lief, ze hebben die onzekerheid weggenomen en ze zijn blij met met. Ze hebben me ook gelijk de volgende dag van kantoor naar het kamp gestuurd.
Los van mn verkoudheid gaat het weer helemaal top.
Afgelopen drie weken heb ik voornamelijk interviews gehad met nieuwe volunteers en de eerste daarvan is vrijdag aangekomen.
Ik heb haar bij de ferry opgehaald en een kop koffie met haar gedronken waarna ik haar naar haar huis heb gebracht. Ondertussen ben ik al een aantal dagen 'in charge' of the schedule. De meeste van jullie weten dat ik wel van puzzelen hou dus ik ga hier wel goed op.
Ohja, vorige week zaterdag was ik dus vrij. En ik was rond half 5 naar buiten gegaan (voordat iedereen thuis kwam van het werk dacht ik nog even wat rust te gaan zoeken op een van de mooiste plekken in Mytilini), en ik loop een andere vrijwilliger tegen het lijf. Ik vraag haar hoe het met haar gaat waarna zij zegt "Heb je het niet gehoord....? Van het warehouse"
We moesten alles binnen twee dagen verhuizen naar een ander warehouse. De landlord zou problemen hebben gehad en de bank zou maandag het pand overnemen.
ALLES BINNEN TWEE DAGEN WEG. Geen Habibiland meer. Mijn mond viel open toen ik dat hoorde.
Alles wat we de afgelopen tijd hebben gedaan, georganiseerd, buitenplaatsen gebouwd etc. is nu voor niets geweest. Zo voelt het dan. Als je het vergelijkt met een kamp (Moria) dat in 1 nacht is afgebrand waar organisaties met pijn en moeite en heel hun hart aan hebben gewerkt, 5 jaar lang. Dan valt een verhuizing binnen twee dagen van een warehouse wel mee. Maar toch, het is heel jammer dat we er weg moesten. We hebben nu een nieuwe mooie plek en het is even wennen. Maar in this humanitarian field is niets te voorspellen of te voorkomen op dit moment.
Wij zijn enorm bevoorrecht met het feit dat wij zelf mogen beslissen wanneer we een douche nemen. Hoe lang we een douche nemen. En of dit met koud of warm water is.
Niets is 100% zeker tot een project daadwerkelijk loopt maarrr hopelijk openen de nieuwe douchecabines met warm water volgende week. Voor iedereen geldt dat er 1 keer per week gebruik gemaakt kan worden, maar wel op bepaalde dagen en voor 15 min.
Het wordt kouder en kouder, kinderen worden ziek, de omstandigheden zijn inhumaan. Vrijwilligers doen er alles aan om te omstandigheden beter te maken, het is o.a. aan de Europese commissie om in actie te komen.
Het is nog steeds niet genoeg.
Ik eet onwijs lekkere zelfgemaakte Foccacia door mijn Italiaanse huisgenoot en waar ik kan geniet ik ook nog van de zon.
Ohja, en ik blijf nog een maandje langer:) Ik kom weer terug in februari om dan weer aan de slag te gaan met Anne!
Reacties
|
Mai
Geplaatst op 07 december 2020 om 22:08 uur
Lieve Liesje, wat heb je weer een indrukwekkend verslag geschreven! Van harte beterschap en pas goed op jezelf en je grenzen.
Veel liefs en dikke knuffie x
|
|
Rein
Geplaatst op 06 december 2020 om 17:26 uur
Hoi Lisa,
Goed van je dat je je twijfels hebt gedeeld met het team en dat je na hun positieve feedback gewoon weer bent doorgegaan en wat ik van je begreep nu ook van die extra job kan genieten. Ik snap het goed dat je zegt, ik wil hier met plezier mijn bijdrage leveren en niet met allerlei dingen als stress en mogelijk andere negatieve invloeden bezig zijn. En dat gaat je goed af! Zorg goed voor jezelf ????
|
|
mama
Geplaatst op 06 december 2020 om 16:59 uur
De vermoeidheid komt er misschien ook een beetje op deze manier uit.
Goed dat je dan even rust neemt.
Het is wel weer mooi je verhaal te lezen, wat en hoe je het allemaal beleeft.
Voor jou en de mensen daar fijn dat je tot half febr. blijft, wij moeten je dan wat langer missen. Gelukkig kunnen we goed facetimen.
Hopelijk bijlft het bij een verkoudheid en knap je gauw weer op. Dikke kus x
|
