Avatar Kelly Verberne

Kelly Verberne

Eerste ervaring in de oudbouw van het ziekenhuis

Geplaatst op 26 oktober 2018 om 23:29 uur



Deze week stond ik voor de eerste keer gepland op een afdeling in de oudbouw van het ziekenhuis. Dus bye bye automatische bedden en ‘luxe’ (luxe naar Arubaanse standaarden bedoel ik dan).

De eerste dag vond ik het toch wel een eng idee om weer (voor mijn gevoel) helemaal opnieuw te beginnen. Nieuwe afdeling, nieuwe collega’s, ander specialisme en een afdeling waar ik totaal de weg niet ken. Ik mocht werken op de afdeling NS4 (Niet Snijdend 4) een oncologie/ interne geneeskunde afdeling. Jeej interne geneeskunde! Daar weet ik tenminste iets van, aangezien ik in Nederland ook op die afdeling stond. Dus dat maakte het weer iets gemakkelijker om me eroverheen te zetten. 

Mijn eerste dag daar begon met de overdracht van de nachtdienst. Het was ontzettend rustig op de afdeling, want er waren veel lege bedden. De kamers moesten nog worden verdeeld, dus zaten we na de overdracht te wachten tot de ‘oudste van dienst’ de kamers had verdeeld voor iedereen. De afdeling is verdeeld in 3 zones. Zone 1 lag bijna vol met patiënten, vijf patiënten en we hadden nog 1 leeg bed. Op zone 2 lagen maar twee patiënten en op zone 3, lag er een. We stonden dus met veertien man personeel op acht patiënten.  Ik stond samen met twee andere Nederlandse collega’s op zone 1 (waar ik heel blij mee was, want die collega’ s kende ik al vanuit Quality). Na de overdracht stond iedereen op en was het blijkbaar de bedoeling om samen alle kamers af te gaan en de patiënten te begroeten.  Aangezien het zo rustig was en er zo weinig patiënten lagen, liep iedereen door elkaar op hun eigen gemaakte volgorde alle patiënten langs. Dit zag er vrij chaotisch, maar ook wel grappig uit. Ook vind ik het wel een beetje simpel overkomen, je zou er maar als patiënt liggen en om 7.45u ’s ochtends lopen er steeds verpleegkundigen bij je binnen om je goedemorgen te wensen en naar binnen te gapen. En dat is niet erg, maar van slapen komt er dan niet veel als er veertien verpleegkundigen om de beurt binnenlopen. Maar goed, hoort erbij en was voor mij wel leuk om te zien. Nou toen begon er een iemand met het doen van de controles, een iemand doet de medicatie en de andere gaat alvast beginnen  met wassen en bedden verschonen e.d. Ik moest er behoorlijk aan wennen dat het zo taakgericht werken was, omdat ik gewend ben om heel patiëntgericht te werken.

Ik was een patiënt gaan helpen met douchen. De badkamers zijn ontzettend klein, je kunt je kont nog niet keren of zit al bijna bij de patiënt op schoot. Ik zag dat je de kraan alleen aan en uit kan zetten, meer opties heb je niet. Met als gevolg dat er geen warm water is. Ik heb die beste meneer dus onder de koude douche moeten zetten om 8.00u ’s ochtends. Hier is dat blijkbaar heel normaal en ik hoorde van te voren wel al dat bijna niemand van de Arubanen thuis een warme douche heeft, die mensen blijken het aardig gewend te zijn om een koude douche te moeten ondergaan. Normaal in Nederland ben ik gewend dat mensen echt ervan kunnen genieten als ze een keer douchen in het ziekenhuis, dat idee had ik hier niet echt. Ik heb die man vlug gedoucht en hij zat rillend op zijn stoeltje te wachten tot het klaar was. Ik heb nog nooit iemand zo snel gedoucht en aangekleed. Ik vond het eigenlijk heel zielig.
Vervolgens nog wat doe dingetjes gedaan en aan het eind van de ochtend was er een overleg moment om de visite terug te horen van een collega. En verder was het vrij rustig. 
In de middag was ik een patiënt ineens kwijt en lag er een andere patiënt op die kamer. Bleek dat mijn lieftallige collega’s mijn patiënt hadden geruild met een andere patiënt, maar waren even vergeten om dat aan mij door te geven. Ach ja zo blijf je bezig, het werk hier zit vol verrassingen.

Ik ben er die dag wel achter gekomen, dat de verhalen van andere bloggende meiden (die ik heel veel heb gelezen voordat ik hier naartoe ging) echt wel kloppen als het gaat om het feit: weer even terug in de tijd. Geen automatische bedden, maar bedden die je met een pendeltje omhoog moet ‘wippen’. Geen piepers, maar een harde zoemer die af gaat als er iemand belt. Boven de kamerdeur waar er gebeld wordt, brandt dan een lichtje en dan weet je dat iemand van die kamer heeft gebeld. Maar wie dat is, dat moet je op de kamer even navragen. 

Al met al mijn eerste dag in de oudbouw goed overleefd en het ook echt wel naar mijn zin gehad. Juist omdat het wat meer terug in de tijd en wat primitiever is, vind ik het leuk om dit te mogen ervaren.

De rest van de week ook op deze afdeling mogen werken en de afdeling begin ik hierdoor ook veel leuker te vinden. Ik begin te snappen hoe er gewerkt wordt en hoe ik het best mijn overzicht over mijn patiënten kan bewaren, ondanks de manier van taakgericht werken. 
Vanochtend heb ik ook mogen werken daar. Er was een patiënt opgenomen ter observatie, nadat hij een PEG sonde had gekregen (een slangetje dat rechtstreeks door de huid in de maag zit om voeding te geven). In de ochtend overgedragen gekregen dat de diëtiste geen beleid had opgesteld om te beginnen met een opbouwschema voor het geven van sondevoeding. Dus conclusie van de avonddienst daarvoor: dan verzinnen we zelf maar wat… De avonddienst had een zelf verzonnen beleid gevolgd en een beetje voeding gegeven en een beetje water. Even later nog een beetje voeding meer en nog een beetje water. Ja dit klinkt echt heel erg als nattevingerwerk. Ook de medicatie van deze patiënt klopte niet en er stond een hoop gepriegel in het dossier, wat woorden en zinnen moesten voorstellen (ik ben inmiddels van mening dat zo’n beetje 90% van de artsen een schrijfcursus moeten gaan volgen, want dat handschrift is echt vreselijk om iets van te maken). Dus in de ochtend vlug de diëtiste gebeld en de arts gebeld om even een goed en vooral duidelijk beleid te maken en daarna mocht deze patiënt weer lekker naar huis.   


Dit weekend mag ik nog op deze afdeling werken en dan mag ik weer terug naar de nieuwbouw en naar mijn vertrouwde afdeling B4, de chirurgische afdeling. Vind ik leuk! 
 


Geef kellyverberne een extra fijne vakantie cadeau!

kellyverberne gebruikt VolgMijnReis.nl gratis om reizen bij te houden. Met een betaald kan kellyverberne meer foto's plaatsen en meer uit een reis en dit reisblog halen! Klik hier voor meer informatie.



Reacties

.
Geplaatst op 16 november 2018 om 16:53 uur
Leuk om je verhaal te lezen! Ik ga in februari voor 3 maanden in het ziekenhuis werken. Veel plezier!

b.van den eijnden
Geplaatst op 28 oktober 2018 om 12:45 uur
ha Kelly. zo maak je nog eens wat mee ,ik vind jou verslagen heel fijn gebracht. wat zal jij veel ervaring op doen, lieve meid groetjes van oma

Sjef
Geplaatst op 28 oktober 2018 om 09:38 uur
Groetjes van sjef en carina uit heusden

christine
Geplaatst op 27 oktober 2018 om 01:39 uur
Yep, herken het zo ging het vroeger dus! fijn dat je het zo naar je zin hebt nu . groetjes mam en pap xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Plaats een reactie