Avatar Kelly Verberne

Kelly Verberne

6 weken verder

Geplaatst op 15 oktober 2018 om 16:01 uur



Bon dia lieve mensen!

Sinds de laatste keer dat ik geschreven heb, is er wel het een en ander gebeurd.
Ik zal even beginnen bij het begin. Met als eerst het allerleukste van de afgelopen weken, namelijk dat er twee vriendinnetjes op bezoek kwamen! Kim en Hilde kwamen na een vermoeiende reis van 10 uur aan op Beatrix Airport. Ik was al vroeg vertrokken om ze op te halen van het vliegveld. Daar stond ik dan op het vliegveld te wachten op mijn eerste bezoek. Het was echt wel spannend om hun te zien. Je ziet zoveel mensen die gespannen staan te wachten en herenigingen tussen familie en vrienden, daar krijg je al bijna een brok van in je keel. Het idee dat er toen ook bekenden van mij tussen zaten was wel heel bijzonder. Dus met enige zenuwen hun mogen opwachten en toen kwamen ze eindelijk door die deur. Vervolgens naar Quality gereden en met trots mijn studiootje kunnen laten zien. Er was al netjes een bedje extra klaar gezet. ‘s Avonds lekker een BBQ gehad met alle collega’s van het ziekenhuis die (bijna allemaal nog) in hetzelfde appartementencomplex wonen.  Echt een leuke gezellige avond gehad. Alleen wel de dag daarna een waarschuwing op de mat, dat we niet na 21u te veel herrie mogen maken (oeps).  Maar goed, kleinigheidje blijf je houden. De dagen daarna nog flink gewerkt en Hilde en Kim beetje bij beetje wegwijs mogen maken op het eiland. Na drie dagen te hebben gewerkt. Eindelijk vrij en samen met de meiden op pad gegaan. Samen veel leuke dingen gezien en gedaan. Onder andere een poging gedaan om naar het carnival festival in San Nicolas te gaan (wat iedere donderdag een feestavond zou zijn om toeristen naar San Nicolas te trekken). Dus helemaal uitgedost en opgetut met jurkjes en hakjes en hele reutemeteut richting het zuiden van Aruba gereden. Komen we daar bleek er geen zak te doen te zijn. Helemaal uitgestorven, alle restaurantjes waren al om 20u dicht. Komen we in een achtergelaten bar, waar de barman verteld dat het carnival festival niet meer wordt gehouden (lekkere anticlimax van de avond). Aangezien de honger nog groot was en het al laat was, zijn we met onze leuke make up en kleren in de Burger King beland, vet overdressed. Nou ja achteraf konden we daar wel om lachen. Echt typisch iets voor ons.

Helaas gingen de 10 dagen heel snel voorbij en heb ik ze weer netjes naar het vliegveld gebracht. Als je dan weer terug komt in je studiootje waar het 10 dagen erg druk en gezellig is geweest, is het dan ineens wel weer erg leeg. 

 Toen begon de werkweek weer.... En die week mocht ik voor het eerst gaan flexen, dus op andere afdelingen werken dan op de afdeling algemene chirurgie (waar ik tot dan toe alleen nog had gewerkt). Ik mocht een dagje werken op de dagverpleging. Een afdeling waar mensen komen die een kleine chirurgische ingreep krijgen en diezelfde dag nog met ontslag gaan. Ik had een dienst van 10u tot 18u en had al een keer gehoord dat het een afdeling was waar het over het algemeen erg rustig is en alles “poco poco” gaat. Je moet daar op de afdeling dan ook wachten tot je een telefoontje krijgt dat er mensen mogen worden opgehaald van de OK (operatiekamer) of naar de OK mogen gaan. Ondertussen vult de wachtkamer zich met mensen die wachten tot wij ze oproepen om ze klaar te maken voor de OK. Het schoot allemaal niet zo op en heb tot 14u vooral gewacht op telefoontjes van de OK om iets te mogen doen, tot die tijd zat ik letterlijk te wachten. Toen kregen we om 15u medegedeeld dat we moesten overwerken, omdat het OK programma uitliep. Normaal zouden om 16u de laatste mensen terug komen van OK, echter moesten we nu om 16u nog vier mensen klaarmaken voor OK. Uiteindelijk mocht ik om 19.30u uit medelijden gaan, omdat ik de dag daarna weer een vroege dienst had op een andere afdeling. Terwijl mijn andere collega’s nog steeds aan het wachten waren op de laatste patiënt die terug moest komen van OK. 

De dagen daarna mocht ik twee vroege diensten werken op de afdeling B3 (afdeling met neurologie, MDL en plastische chirurgie). Een leuke afdeling, met leuke collega’s!  Het maakte het voor mij wel een stuk makkelijker om daar te werken nu ik een beetje weet hoe het allemaal werkt in het ziekenhuis, maar je komt nog steeds vreemde dingen tegen die alleen op Aruba kunnen voorkomen volgens mij. Er vliegen hier best vaak patiënten over naar Colombia voor een second opinion of voor een operatie en daar moet dan wel het een en ander voor geregeld worden. Ik had een patiënt die daar ook heen zou gaan en zou al vroeg in de ochtend opgehaald worden. In de ochtend meteen gekeken of alle papieren klopten, nou de CD met alle uitslagen van echo’s, scans etc. klopte al niet. Daar stond namelijk de naam van een andere patiënt op…  Recepten die niet klopten met de doseringen. Brieven die in het Engels moesten worden geschreven, terwijl er alleen Nederlandse brieven te vinden waren in het dossier. Om het even kort te houden: alles was nog niet echt tot in de puntjes geregeld. Nu bleek dat de patiënt iets later kon gaan, dus dat gaf al wat meer speling. Die speling had ik ook echt wel nodig. Ondertussen het multidisciplinair overleg (waar de arts in gesprek was) al 3x moeten verstoren omdat er iets niet klopte… Nou drie uur later dacht ik eindelijk alles geregeld te hebben en toen, op het moment van vertrek, bleek dat de familie de verkeerde morfinetabletten hadden meegekregen van de eigen apotheek. AAAAH NEEEE! Patiënt en familie erg onrustig, omdat ze moesten vertrekken en anders het vliegtuig niet op tijd zouden halen. De juiste morfinetabletten om mee te geven natuurlijk niet op voorraad op de afdeling. Snel met een collega naar de afdeling daarboven gegaan om daar alsnog de goede morfinetablet mee te geven voor onderweg. Nou ik was al bijna vier uur aan het werk en alleen nog maar bezig geweest met het ontslag van die patiënt, maar het is me uiteindelijk wel allemaal gelukt. Toen kon mijn dag gaan beginnen. Gelukkig had ik een collega die verder op de kamers al was begonnen met de zorg. 

 Twee dagen later weer mogen werken op de afdeling algemene chirurgie, waar ik normaal ook sta. Voelt dan ineens toch wel weer heel erg vertrouwd en dan kom je er pas achter hoe snel je hier een band met collega’ s opbouwt. Tijdens mijn dienst twee opnames gekregen van de eerste hulp en het is leuk om er bij stil te staan dat je nu precies weet hoe het werkt en hoe je een patiëntendossier in elkaar moet zetten. Daar heb ik alleen wel ruim een maand de tijd voor nodig gehad, maar goed werk heeft tijd nodig zeggen ze.

 De dag daarna ook weer lekker gewerkt, ondanks dat niet altijd alles gaat zoals gehoopt. Er was bijvoorbeeld een machine op het laboratorium kapot, waardoor ze de antistollingswaarden niet konden bepalen. Dus bij een patiënt waar ze in de ochtend al bloed geprikt hadden, daar had ik ’ s avonds nog steeds geen uitslag van. Terwijl het medicatiebeleid van deze patiënt afhankelijk was van die lab uitslagen. Kreeg ik later in de avond te horen dat het andere apparaat (de back-up) ook kapot was, met daarbij de boodschap: wordt waarschijnlijk maandag weer gemaakt. Ja dat is heel leuk en fijn, maar het is nu zaterdag… Dus wat nu?
Arts gebeld en die heeft er iets moois van weten te maken, zodat ik weer verder kon met mijn zorg. Ik merk wel dat ik zo’n dingen hier gemakkelijk los kan laten, vooral de gedachte: “zoiets kan alleen op Aruba” is me al regelmatig voorbij gekomen. Vrijdag was bijvoorbeeld de röntgen de hele dag dicht (alleen apparaten beschikbaar voor spoed), omdat er een waterlekkage was. Dan krijg je ook de opmerking, maandag nog een keer proberen.


 Dat zijn dingen die hier kunnen voorkomen en waar ik stiekem wel om kan lachen. Als je denkt alles gehad te hebben en dat het niet gekker kan, kan dat blijkbaar dus toch. Maar alles komt goed. Wat vandaag niet komt, komt morgen wel. Poco poco. 

Geef kellyverberne een extra fijne vakantie cadeau!

kellyverberne gebruikt VolgMijnReis.nl gratis om reizen bij te houden. Met een betaald kan kellyverberne meer foto's plaatsen en meer uit een reis en dit reisblog halen! Klik hier voor meer informatie.



Reacties

Carina en Sjef
Geplaatst op 31 oktober 2018 om 18:58 uur
hallo Kelly, sorry, heel laat gelezen heerlijk dat je vriendinnen zijn geweest, flauw dat jullie na 21.00u niet meer mogen "kletsen" op jullie manier heel veel groetjes Sjef en Carina

christine
Geplaatst op 16 oktober 2018 om 00:53 uur
niet te vergelijken met ons werk hier in het ziekenhuis, maar vind het wel wonderlijk dat het daar zo gaat, terwijl het toch nog een '' beetje " nederland is. en nou nog een maandje werken en dan komt Gijs en heb je een week vakantie groetjes mam, zie je gauw genoeg weer op Skype xxx

b.van den eijnden
Geplaatst op 15 oktober 2018 om 18:13 uur
nog steeds geen contact met je gehad. maar ben erg blij met jou verslagen die je geregeld naar ons verstuurd . zo te lezen gaat het heel goed met je , ondanks de verrassingen waar je telkens voor komt staan. maar dat heeft ook wel wat. Lieve meid heel veel groetjes x x x x van Oma

Lisette
Geplaatst op 15 oktober 2018 om 16:22 uur
poco poco...... af en toe toch een vreemde manier hoe ze in Aruba met patiënten omgaan... Gelukkig ben jij er een tijdje! Fijn dat het goed met je gaat!!

Plaats een reactie