Avatar Kelly Verberne

Kelly Verberne

De eerste maand zit erop!

Geplaatst op 29 september 2018 om 06:07 uur



We zijn inmiddels alweer een maand verder. JEZUS al een maand! Wat gaat de tijd toch ontzettend hard als ik me besef dat ik gewoon al 4 weken van huis af ben. Een nieuw persoonlijk record verbroken, zolang ben ik nog nooit van huis weg geweest. 

Het is ook alweer even geleden dat ik een update heb geplaatst en dat is nu wel weer even de moeite waard, hier gaat het werk en het vakantiegevoel gewoon door. 
 
Om even te beginnen bij het werk. Tijdens mijn eerste weken heb ik best veel pittige diensten gehad, waarin het erg druk is geweest. Veel moeten overwerken en veel frustraties gehad, omdat ik gewoon nog niet mijn draai had gevonden en ik tegen veel dingen aan liep. Ik probeerde mezelf zoveel mogelijk aan te passen en zoveel mogelijk te leren, maar dat gaat allemaal in stapjes. En die stapjes duurden mij te lang en ook de andere werkwijze bracht wat frustraties met zich mee, omdat ik het thuis in NL gewoon heel anders gewend ben. Een bepaalde knop moet daarin omgaan om dingen los te laten en er het beste van te maken.  
Ik merkte bijvoorbeeld dat urineproducties van patiënten hier vaak niet goed worden bijgehouden (terwijl dat veel kan zeggen over de status van de patiënt).  Of dat er een opdracht werd gegeven vanuit de arts om een infuus te starten, omdat iemand niet meer plaste en ik de volgende dag weer op het werk kwam en er nog steeds geen infuus was gestart. Waardoor ik dat alsnog kon gaan aanhangen en opnieuw de arts kon gaan bellen, omdat hetzelfde probleem ontstond doordat er niets mee gedaan was. Mede hierdoor (en ook gewoon toeval) heb ik nog iedere avonddienst mogen overleggen met een dienstdoende zaalarts over verschillende dingen waar ik tegenaan liep bij de patiëntenzorg. Met als resultaat dat ik weer veel mocht overwerken. 

De mentaliteit is hier gewoon heel anders en botst soms met mijn eigenschap dat ik  ‘een beetje’ perfectionistisch ben. Ook de collegialiteit van collega’s is niet altijd even vanzelfsprekend. Tijdens een avonddienst meerdere keren hulp gevraagd aan collega’s om even mee te kijken met een thoraxdrain (een slangetje van de longen naar buiten om o.a. vocht af te voeren), omdat ik niet weet hoe het hier precies werkt. Na het 5x te hebben gevraagd of iemand alsjeblieft even 5 minuten wil meekijken en meerdere keren te horen hebben gekregen dat hier geen tijd voor is, heb ik het maar overgedragen aan de nachtdienst. Hierdoor lopen de frustraties nog wel eens bij me op, maar hier probeer ik me wel overheen te zetten en het los te laten. En even ter verduidelijking er zijn ook heel veel collega’s die echt ontzettend lief zijn en me overal bij willen helpen. Maar je voelt je een beetje aan je lot overgelaten als niemand je even wil helpen, waardoor je niet vooruit kunt. 

Inmiddels gaat het werk me wel echt een stuk beter af. Ik snap voortaan hoe het hier werkt en een beetje wat er van me verwacht wordt en hoe ik bijvoorbeeld opdrachten van de arts moet verwerken. Waarbij ik in mijn eerste weken nog dacht van: hoe the hell werkt dit en hoe moet ik dit doen? Snap ik nu hoe ik te werk moet gaan. Dit geeft me wel een soort rust en zekerheid. Wat na een aantal weken toch echt wel een prettig gevoel geeft. Ik kan nu meer kwaliteit van zorg bieden en me steeds meer ontspannen op het werk. Het werk begint nu ook echt leuk te worden. Natuurlijk zitten er nog drukke dagen bij en loop ik tegen verschillende dingen aan, maar ik kan nu veel meer zelf vooruit. Dat geeft me wel een behoorlijke boost, waardoor ik de drukte meer als uitdaging begin te zien, dan als obstakel. 

Maar nu even genoeg over het werk, want naast al dat werk heb ik natuurlijk ook nog zo mijn vrije dagen. Die me nog steeds erg goed bevallen! Een keer naar de natural bridge geweest en de california lighthouse. Laatst een dagje vrij geweest met een paar meiden die ook in het ziekenhuis werken en we zijn toen een dagje samen gaan snorkelen wat echt ontzettend leuk was om te doen. Lekker 3 uur op een bootje gezeten, met een paar tussenstops om te gaan snorkelen. Een zo’n tussenstop was bij het scheepswrak van Boca Catalina, leuk om een keer te hebben gezien. Echt een leuke dag gehad. Ook met die meiden klikt het gewoon erg goed. 
Een andere dag ben ik naar het plaatsje San Nicolas (in het zuiden) geweest, wat bekend staat om zijn muurschilderingen. Ziet er erg leuk uit, maar is een beetje een uitgestorven stadje. Door het toerisme, werkt zo’n beetje iedereen op Aruba in de buurt van Oranjestad (of daarboven) en valt San Nicholas in beetje in het niet. Daarnaast ben ik nog veel op het strand te vinden, want geloof het of niet… maar het strand verveelt nooit!

Kortom, ik heb hier zo mijn dalen, maar ook zeker hele grote pieken. Ik heb het hier vooral erg naar mijn zin en ik ben heel bij dat ik hier nog 4 maanden mag gaan vertoeven. Daarnaast komt morgen mijn eerst bezoek uit NL al aan. JEEEEEJ Hilde en Kim mag ik morgen van het vliegveld gaan halen na het werk. Dus dat wordt even lekker met hun ‘vakantie’ vieren!

Ik hou jullie op de hoogte! 

Ayo!


Geef kellyverberne een extra fijne vakantie cadeau!

kellyverberne gebruikt VolgMijnReis.nl gratis om reizen bij te houden. Met een betaald kan kellyverberne meer foto's plaatsen en meer uit een reis en dit reisblog halen! Klik hier voor meer informatie.



Reacties

Anja Welten
Geplaatst op 29 september 2018 om 14:58 uur
Gezellig! Heel veel plezier met Hilde & Kim. Geniet ervan samen!!!

oma
Geplaatst op 29 september 2018 om 13:31 uur
wat leuk dat jou vriendinnen bij jou op vakantie zijn .geniet van al het moois en van elkaar. .fijne tijd op Aruba groetjes Oma. p/s fijn om jou verslagen te lezen, ik sla ze allemaal op. doeiiiiiiii.

christine verberne
Geplaatst op 29 september 2018 om 07:53 uur
heel veel plezier de komende week met je vriendinnen uit Nederland ,Hilde en Kim groetjes mam en pap

Hilde
Geplaatst op 29 september 2018 om 06:53 uur
Jeeej bijna bijna bijna! Tot zo :)

Plaats een reactie