Avatar Jikaira Suriel

Jikaira Suriel

Day 15

Geplaatst op 21 mei 2019 om 05:44 uur



Vandaag is de laatste congresdag. Wat gaat de tijd snel! Het lijkt wel alsof het dagprogramma hier sneller voorbij vliegt dan in NL. Waarschijnlijk ook wel door alle nieuwe indrukken. Je kan uren door het stadion heen kijken. Er zijn zoveel schermen. Soms weet je gewoon niet welke je moet kiezen. Dan heb je ook nog eens een conventie voor de Russische en Amharisch sprekende broeders waarvan de spreker op een apart platform op het veld staan. Zij kunnen het programma in hun eigen taal horen door middel van een radio zender. De broeders geven op het podium dezelfde lezingen maar dan in hun eigen taal. Voor de liederen wachten we op elkaar om zo met zn allen samen te zingen. De Amharic groep was ongeveer 1100 man sterk en de Russische groep zo rond de 1200.

Vandaag zijn de meeste broeders en zusters gekleed in traditionele kleding. Dan besef je echt hoe bijzonder het is dat Jehovah getuigen heeft uit alle volken. Is dat geen bewijs dat wij de waarheid hebben? Mijn plan was om met zoveel mogelijk van deze broeders en zusters op de foto te gaan, maar dat heb ik maar snel laten varen. Bij sommige moet je haast in de rij staan voor een foto, hahaha. 
Het programma van vandaag vond ik het allermooist. Ook vandaag besluit broeder Lett weer met een lezing en wat is die man een fijne spreker zeg. Het valt me op dat ik ook niet meer zo afgeleid raak door zijn gezichtsuitdrukkingen waardoor ik me echt op zijn boodschap kan focussen. Hij verteld ons dat er 314 dopelingen waren. Ik zat er dus ruim 100 naast! Natuurlijk ben ik al de hele dag super nieuwsgierig naar het nieuwe lied, maar daarvoor zingen we eerst nog maak me moedig. Waaaauuuuwwwww, wat een kipppenvel moment om dat te zingen in een stadium vol met broeders en zusters. Iedereen zond dit lied uit volle borst mee en de video die werd getoond maakte het nog specialer. Natuurlijk kon een luid applaus niet uitblijven. De voorzit kwam het podium op en wachtte even. Je kan ongeveer de lengte van een applaus inschatten, maar aan dit applaus kwam maar geen einde. We bleven klappen. Stiekem om het einde nog uit te stellen hahaha  nee hor vooral om onze waardering te uiten. De congresvoorzitter zag dit echt niet aankomen en hij werd er zelfs emotioneel van. Niet lang daarna zingen we het nieuwe lied. Nou ik zal niks verklappen, maar ik heb het opgenomen en ga de tekst zo snel mogelijk uit mijn hoofd leren en het elke dag in het Engels zingen tot ons congres. Ben echt zo benieuwd naar de Nederlandse vertaling! 

En daar is het dan. Een mooi gebed en het is voorbij.

Tenminste dat dacht ik!!!!!
Opeens verschijnen er overveel uit het publiek vandaan spandoeken. De camera’s worden op de een na het andere spandoek gericht. Er staan verschillende leuzen op als:

Russian brothers. There are more with us than against us. We love you!!! Chile

Love never fails! 


We love you! 

See you in paradise! 

En kort daarna zien we het hele stadion oplichten. Iedereen schijnt met zijn lichtje (zaklamp op telefoon) en zwaait heen en weer. Het allermooiste afscheid dat ik ooit heb gezien op een congres. Daar waar het stadion afgelopen 2 dagen redelijk snel leef liep na afloop zie je nu dat niemand weg wil gaan. Als we naar buiten lopen staat er op het plein een broeder die liederen speelt op zijn saxofoon en daar verzamelen zich zo veel mensen dat de broeders met de saxofoon op een gegeven moment voor vele niet meer zichtbaar of hoorbaar is. Maar wat maakt het uit. Iedereen zingt uit volle borst mee! 

We spreken voor de avond af met onze vaste groep en Shelly en Neil. Het koppel waar we al eerder mee hebben gegeten. Zij nemen hun dochter en haar 2 vriendinnen mee. We hebben lekker gegeten en een cocktail gedronken. Wat was het toch weer super gezellig!
 

Als we aankomen bij het hotel nemen we afscheid van hun, maar ook van Tracey. Haar vlucht vertrekt al om 05:00 en Lynette en Maria gaan dinsdag weg, maar hebben nog een laatste excursie dus vertrekken ook al om 06:30.

Terwijl we naar onze kamer lopen weten we niet of we ons nou blij of verdrietig moeten voelen. Zoveel gemende emoties. Zoveel mooie ervaringen en zoveel onvergetelijke momenten. Boven alles zijn we gewoon dankbaar. Dankbaar dat Jehovah ons dit geeft. Dankbaar dat wij onszelf getuigen van zijn naam mogen noemen en dankbaar dat wij Hem in ons leven hebben. 

Het is in woorden niet uit te drukken wat wij hebben meegemaakt, maar ik heb een poging gedaan. Op advies van een broeder heb ik mijn ervaringen op papier vast gelegd en ook besloten om deze door middel van deze blog met zoveel mogelijk van mijn broeders en zusters te delen. Ik had niet verwacht dat het zo goed ontvangen zou worden en dat veel van jullie ook aangemoedigd zijn, meegenoten en gehuild hebben. Wij voelen ons bevoorrecht dat we deze reis hebben mogen maken en gaan met hernieuwde kracht doen wat wij kunnen om alles tot ons voordeel maar ook dat van jullie te gebruiken. Bedankt voor het meelezen!
 

Wij houden van jullie!!!! 

Jahir en Jikaira Suriel


Reacties

Willeke
Geplaatst op 25 mei 2019 om 23:26 uur
Wat een prachtige belevenis, super dat jullie dit konden meemaken. Lieve broer en zus. ????

Plaats een reactie