Avatar Jikaira Suriel

Jikaira Suriel

Day 11

Geplaatst op 17 mei 2019 om 06:43 uur



Vandaag is onze dag vrij dat betekend dat we zelf een programma moeten bedenken. In ons geval betekend dat uitslapen. We hebben geen wekker gezet en dat betekend dat we precies wakker worden nadat het ontbijt niet meer wordt geserveerd. 
We besluiten om naar het winkelcentrum in de buurt te gaan.

We scoren hier een koffie en een bagel met bacon and egg. It was so good!!! Het winkelcentrum is niet ver van het hotel af en dat betekend dat het ook hier weer krioelt van broeders en zusters. We hadden onze badge niet om, maar besloten dit toch wel te doen. Want zo wordt je niet alleen herkent door broeders en zusters maar draag je ook bij aan de getuigenis die we geven dmv onze aanwezigheid. Zodra we hem om hebben horen we een klein meisje naar naar haar moeder roepen: “Mommy, mommy look delegates!!!” In de winkels vragen mensen ons steeds weer wat er aan de hand is, wie we zijn en waar de badges voor zijn. Het is bijzonder om op deze manier getuigenis te geven. Er is bijna niemand in Atlanta die niet op de hoogte is van het congres. Zelfs de daklozen zijn op de hoogte! 

We hebben afgesproken om ‘s middags met onze vrienden uit Londen (Maria & Lynette) op stap te gaan. We verzamelen in de lobby en zien daar een zuster uit Oklahoma (Tracey) waar we ook allemaal mee bevriend zijn geraakt. Natuurlijk gaat zij ook mee! We gaan naar het Martin Luther King museum en doen daarna een tour door zijn huis. Een hele bijzondere en leerzame ervaring. Helaas kunnen we niet lang blijven, want we moeten terug naar het hotel. We hebben nml met plaatselijke broeders en zusters afgesproken om samen wat te gaan eten. 
We nemen ze mee naar een Dominicaans restaurant. De broeder had ik al eerder ontmoet, maar zijn vrouw (Shelly) nog niet. Aangezien we met 5 personen zijn komen ze ons in 2 auto’s ophalen. De zusters rijden samen in een auto en de broeders in de andere. Shelly verteld ons allemaal verschillende verhalen. De mensen hier zijn sws wat extraverter dan wij gewend zijn, maar Shelly doet hier nog een paar schepjes bovenop. Ze heeft de leukste verhalen en we lachen ons kapot. Na het eten leert ze ons op de parkeerplaats nog wat slides op original songs. Zie je het al voor je dat de vrouw van een ouderling uit onze gemeente tegen je zegt. Nou de broeders zijn druk in gesprek. Kom, we lopen snel naar mijn auto. Gooit dan de kofferbak open haalt daar haar boombox uit en begint muziek te draaien en leert ons een choreografie. Oja, en ze laat ook nog even de versie zien zoals zij hem normaal zou dansen, maar volgens haar man was dat te veel heupbewegingen dus ze moest het wat rustigen aan doen met de delegates. Zij en haar man waren verantwoordelijk voor de organisatie van veel activiteiten. Ze heeft met haar gezin zoveel werk verzet. Als het congres over is denk ik dat het leven van veel broeders en zusters hier zal veranderen, want ze krijgen hun leven weer terug hahaha!

Als we weer aankomen bij het hotel. Lijkt het alsof we niet verder komen dan de lobby. Er komt namelijk net een bus aan met een groep delegates die terug komen van hun activiteit. We praten zo’n 2 uur met verschillende mensen voor we besluiten om naar boven te gaan.

Terwijl we op de gang naar onze kamer lopen beseffen we hoe gelukkig we ons voelen. We ervaren geluk op een manier zoals we niet eerder hebben gedaan. We zijn nu officieel op de helft van de week. Stiekem kijken we er een beetje tegenop om naar het congres te gaan, want dat betekend dat het begin van het einde van onze week in ATL in zicht is. Wat zouden we hier nog graag willen blijven zeg. Gelukkig is het morgen weer een nieuwe dag en kunnen we weer volop genieten van de omgang met de plaatselijke broeders en zusters.

Bye bye!


Reacties

SV
Geplaatst op 18 mei 2019 om 20:24 uur
Niet wegblijven guys!!

Plaats een reactie