Avatar Jikaira Suriel

Jikaira Suriel

Day 10

Geplaatst op 16 mei 2019 om 07:59 uur



Vandaag begint onze dag om 07:30. Daarvoor gaan we natuurlijk nog even ontbijten. Ik besef me dat ik nog nooit zoveel dagen achter elkaar zo vroeg op ben geweest, maar eerlijk gezegd bevalt het mij wel goed. We maken toch wel lange dagen hier en zijn dan rond 22:00 echt te moe om nog wakker te blijven. 

We beginnen met de velddienst. We gaan in totaal met 7 personen in 1 auto naar het gebied. We zijn met 3 lokale broeders en met een ander echtpaar uit NL. De broeders wisselen hun beurt steeds af met een van ons. Jahir en ik hebben ook samen een poging gedaan. Dat we met zoveel mensen in 1 auto zitten vinden wij al grappig. Het voelt haast alsof je op een soort van schoolreis gaat. De broeder vertelt dat ze bij voorkeur niet met zoveel mensen gaan, omdat je anders nauwelijks aan de beurt komt. Het is echt wel gebruikelijk om met z'n 4en naar een gebied te gaan. Lopen door het gebied doen ze hier niet. Bijna alle woningen zijn vrijstaand en hebben dan ook nog eens een stuk land eromheen. Als je dus gaat lopen van het ene naar het andere huis dan bereik je heel erg weinig mensen. Dit betekend dus ook dat je echt iemands terrein helemaal op rijdt om aan te bellen. Het is dus voor bewoners vaak al heel snel duidelijk dat we er zijn. Het verbaasde ons dus ook niet dat één van de bewoners zei "Yall guys pulled up like you were from the FBI". Wanneer je iemand niet thuis treft kun je niet zoals bij ons de uitnodiging in de brievenbus achterlaten. Dit is namelijk verboden. Natuurlijk zijn de broeders creatief en proberen ze het gewoon door de deur te schuiven of op een plek te leggen waarvan je zeker weet dat de bewoner het gaat zien als ze thuis komen. 

Na de velddienst worden we meegenomen naar een koninkrijkszaal. Deze is omgetoverd in een restaurant. Als we binnen komen worden we weer ontvangen zoals we dat hier in ATL gewend zijn. Je zou kunnen denken dat het op een gegeven moment went om zo ontvangen te worden, maar dat is echt niet zo. Als we binnen komen komt er direct een zuster op ons af. Ze zegt volgens mij heb ik jullie al eerder gezien. Ze haalt haar telefoon tevoorschijn en laat mij een van mijn Whatsapp status updates van gisteren zien. Ik kon me haar gezicht niet meer goed herinneren, maar ik heb aan zoveel mensen mijn nummer gegeven en met zoveel mensen gesproken. Het is echt moeilijk om dat nog terug te halen als je een kort gesprek hebt gehad, want we hebben zoveel gesprekken. Toen vertelde ze mij dat we elkaar nog niet ontmoet hadden, maar dat ze een broeder kende uit onze gemeente. Hij had de foto doorgestuurd naar haar en vertelt dat we in ATL waren met daarbij het verzoek dat als ze ons zag, ze goed voor ons moest zorgen. Zij was ingedeeld aan onze tafel tijdens het eten dus dat kwam zeker goed. We krijgen traditioneel SOUTHERN FOOD en oh my oh my wat was dit lekker zeg. In de aankomsthal zei een zuster tegen ons "Yall look skinny now but you're leaving fat. We have some good food waiting for you!" De tafels zijn helemaal netjes aangekleed en gedecoreerd. De broeders en zusters uit de gemeente helpen in de keuken of in de bediening. De manier waarop alles is aangepakt kan menig sterrenrestaurant nog wel van leren. Ze hebben zelfs een schort aan met het congresthema. Over elk klein detail is nagedacht. Ik zei nog tegen Jahir wat zijn die schorten toch leuk. Ik zou het wel leuk vinden als we er één konden meenemen voor thuis. Natuurlijk heb ik daar niet om gevraagd, want er volgen nog meer dagen waarop zij delegates moeten ontvangen. Aan het einde van de maaltijd voert de gemeente nog een show voor ons op. Je begrijpt natuurlijk dat dit het gedeelte van de dag is waar ik het natuurlijk niet kan droog houden. Kort daarna moesten we al weer weg. We waren druk in gesprek met wat jongeren en die baalden wel echt. We hebben afgesproken dat als we in NL zijn samen een Skype groepsgesprek gaan doen om verder te kletsen, want het was inderdaad supergezellig. Als we naar huis gaan krijgen we weer een spectaculair afscheid. We krijgen hier niet cadeautjes, maar tassen vol met cadeautjes mee en ook dat schort wat ik zo leuk vond ook. Yeahhhhh!!!!! Gewoon bizar hoe elke behoefte vervuld wordt!

We worden weer terug gebracht naar het hotel. We hebben ongeveer 1,5 uur want we moeten om 15:00 uur weer klaar staan. Dan worden we weer opgehaald voor The evening gathering. Dit is het evenement waarvan iedereen zegt dat het altijd de best georganiseerde activiteit is. Als we aankomen dan lijkt het alsof we op een groot Food Truck Festival zijn beland. Ze hebben het Paradise Park genoemd en zo voelde het ook. We worden weer door een hele grote groep broeders en zusters ontvangen en ontmoeten weer veel nieuwe broeders en zusters. Iedereen verteld weer een andere leuke ervaring of verhaal. Zo leert één van de zusters waar we mee spreken ons hoe we ons kunnen voorstellen in gebarentaal. We zijn zo aan het praten dat we haast geen tijd meer hebben om te eten. We gaan snel langs wat tentjes om nog iets te pakken, want om 19:00 moeten we binnen verzamelen voor het programma. Deze wordt gehouden in hun congreshal. Deze heeft een opstelling zoals in een theater. Ik denk dat we hier met ongeveer 2000 mensen waren. Zodra de show begint barst ik weer los. Als je het zo leest lijkt het haast alsof ik een of ander emotioneel wrak ben, maar dat is echt niet zo. De manier waarop het programma vanaf het begin is opgezet is echt niet normaal. Het is zo duidelijk dat alles wat ze hier voor ons doen zo opgezet is om ons hart te bereiken. We krijgen een professionele show te zien. Een show waar ze op Broadway nog wat van kunnen leren. De presentatie wordt gedaan door een broeder een zuster. Zij praten de show aan elkaar alsof het hun beroep is. We krijgen video's te zien die qua inhoud en kwaliteit op een nog hoger level zijn dan wat we zagen op het laatste congres. De show zelf bestaat uit heel veel muziek, zingen en dans. Ook dit was allemaal op het hoogste niveau. Alles was live. Er was een grote big band met de beste toetsenisten, trompetisten, gitaristen, drummers etc. er waren verschillende koren onder begeleiding van een koorbegeleider. Dit waren alleen nog maar de mensen die naast het podium stonden. Op het podium waren zangers die de liederen uit onze bundels en originals songs vaak in een ander jasje aan ons presenteerden. Als ik zeg een ander jasje moet je echt denken aan van opera tot pure R&B. Ook de dans was zo gevarieerd. Van lijndansen tot Afrikaanse dans. Alles was zo modern en professioneel. Het was zo bijzonder om te zien hoe bijzonder het is dat Jehovah ons zo heeft geschapen dat we zoveel talent kunnen bezitten. Mijn wens is om in het paradijs een eigen band te starten, maar er zijn nu al broeders en zusters die deze gave om prachtig te kunnen zingen al bezitten. Het raakte mijn hart dat zij ervoor kiezen om deze dan ook te gebruiken binnen Jehovahs organisatie. Geloof me ze zijn getalenteerd genoeg om er goed geld mee te kunnen verdienen in de wereld. Alles was zo hip alsof Jehovah ons laat zien dat we niks tekort te komen en zeker niks hoeven te missen. We kunnen uit alle muzieksmaken en dansstijlen de mooie dingen halen en deze op de juiste manier gebruiken. Als ik halverwege het programma naast me kijk dan zie ik dat ook Jahir in tranen is. Je zou haast denken...what took you so long?! Aan het einde van het programma krijgen we weer een video te zien. Een video waarin wordt laten zien hoeveel tegenstand de broeders en zusters in de oudheid al hebben moeten verduren en de video neemt om mee steeds verder in de tijd. Tegen het einde zien we de broederschap uit Zuid Korea en Rusland. Toevallig zit er een broeder uit Rusland naast ons. We hebben ook veel broeders en zusters uit Rusland ontmoet en veel ervaringen van ze gehoord. Dit heeft me echt doen realiseren hoe ernstig hun situatie is. We bidden vaak voor ze, maar staan niet stil bij hoe hun leven in de meest simpele dingen ook verandert. Zo zijn sommige huiverig om tijdens trips op de groepsfoto te gaan, want waar beland die foto? Je krijgt overal cadeaus in je handen gedrukt, maar geen van hun kan deze mee naar huis namen. Weiger je deze respectvol of neem je ze maar aan uit beleefdheid om ze uiteindelijk toch achter te laten? De waardering die ik voor hun maar ook voor alle broeders en zusters heb gekregen die een aandeel hebben gehad aan alle ervaringen die we hier hebben mogen meemaken is echt uitzonderlijk. Tijdens het programma kon ik me alleen maar bedenken.....wauw, we hadden ons aangemeld voor Miami als eerste keus. We wisten niet wat we van ATL moesten verwachten, maar dit was precies wat we nodig hadden. Jehovah heeft deze reis en mijn broeders en zusters echt gebruikt om iets in ons los te maken. Ik besef me nu pas hoe groot onze God is en hoe belangrijk de broederschap is voor Hem en voor ons. We krijgen de instructie om de congreshal te verlaten. Daarbij wordt aan alle lokale broeders gevraagd om te blijven zitten om alles ordelijk te laten verlopen. Pas als wij allemaal weg zijn dan mogen zij de ruimte verlaten. Als we de congreshal verlaten lijkt het alsof iedereen nog moet verwerken wat we vandaag hebben meegemaakt. Daar waar iedereen normaal helemaal hyped is stappen we nu de bus in en is het heel rustig. We zijn allemaal sprakeloos! We rijden het terrein af en het is pikdonker. Dan zien we opeens uit het niets een grote wolk van lichtjes opsteken. Onze lieve broeders en zusters staan daar weer om in Atlanta stijl afscheid van ons te nemen. 

Als ze me na vandaag naar huis zouden sturen zou ik al helemaal gelukkig zijn. Dit was echt een dag om nooit te vergeten!!!!

I love you!


Reacties

SV
Geplaatst op 18 mei 2019 om 20:22 uur
"Yall guys pulled up like you were from the FBI" Ik ga stukk hahah

Martha
Geplaatst op 17 mei 2019 om 08:32 uur
Wat heftig allemaal zeg toen ik het las kon ik mn tranen niet bedwingen. Geniet lekker hoor. Grt Martha

Plaats een reactie