Avatar Jikaira Suriel

Jikaira Suriel

Day 8

Geplaatst op 13 mei 2019 om 14:18 uur



Vandaag vertrekken we vroeg naar Atlanta. Toen ik gisteren lag lukte het me echt niet meer om op te staan. We staan dus om 5:30 uur op om onze koffers in te pakken. Dat dit een lastig parket zou worden wist ik al, maar met heel wat geprop en geduw krijgt Jahir de koffers wel dicht. Natuurlijk gaat dit allemaal wel gepaard met opmerkingen als “Schatje, met alle respect. Waarom heb je zoveel troep bij je?!” en vragen over waarom ik zoveel schoenen bij me heb etc. Okee ik realiseer me nu ook wel dat ik meer schoenen mee heb genomen dan nodig, maar what can I say? A girl needs options!

Rond 7:00 vertrekken we naar de luchthaven waar we om 10:00 weg vliegen. De piloot start met een bericht dat het eruit gaat zien alsof er ons aardig wat turbulentie staat te wachten. Nou lekker dan. Heb ik de laatste vlucht net zo’n mooie ervaring en dan krijg je nu al een waarschuwing. Dat zegt genoeg. Als we opstijgen wil ik tegen Jahir zeggen dat ik het wel spannend vind vooral omdat we nu gewaarschuwd worden, maar meneer was al in de 7de hemel. Ik besluit om maar tegen de meneer naast mij te praten, want als ik iets heb geleerd in NYC is het dat iedereen wel open staat voor een gesprek. Gelukkig stelt deze man me gerust en voor ik het weet ben ik ook weg. Net voor de landing wordt ik wakker, maar de turbulentie viel reuze mee. Het was een prima vlucht en dan komen we aan in Atlanta. Ik zei nog tegen Jahir we worden daar op de luchthaven opgevangen, maar hij twijfelde daar over. Voor we in de aankomsthal aankomen zien we op de grote TV schermen al reclame voor het congres. Waaauwwww, hoeveel moeite ze wel niet doen om de aandacht te vestigen op dit evenement. Kort daarna komen we aan in de aankomsthal. Die staat vol met broeders en zusters. Ze kijken nieuwsgierig naar iedereen, want een simpele glimlach terug betekend waarschijnlijk dat jij ook een broeder of zuster bent. We worden ontvangen alsof we (bloed)familie zijn die ze jaren hebben moeten missen en vandaag eindelijk weer in hun armen kunnen sluiten. Ze begeleiden ons naar zusters die ons helpen met het vinden van onze bagage en voor je jouw koffer hebt aangewezen trekken ze hem al van de belt af. Dat Jahir er sterk genoeg uit ziet om dit zelf te doen komt volgens mij niet eens in ze op. Er is een speciale balie waar we ons kunnen melden zodat we weer aan de juiste broeder/zuster toegewezen worden voor het vervoer richting het hotel. Onderweg zien we overal broeders en zusters en écht iedereen is zo blij om ons te zien. Aan alle kanten krijgen we cadeautjes in onze handen gedrukt en iedereen wil een knuffel. We moeten een stukje met de metro reizen en als we denken dat ze alleen meelopen tot de halte dan hebben we het mis. Ze reizen met ons mee en als we aankomen worden we weer ‘overgedragen’ aan zusters die met ons meelopen naar het hotel. In de lobby krioelt het ook weer van de broeders en zusters en zodra ze een glimps van je opvangen zwaaien ze heel hard of komen ze direct op je af. Ik heb me echt nog nooit ergens zo welkom gevoeld. Zo onwerkelijk en zo mooi tegelijkertijd! 

Ik kan nog uren doorgaan over wat we vandaag hebben meegemaakt, maar dan komt er geen eind aan mijn verhaal. Wat ik in ieder geval bijzonder vind is dat het thema van het congres ‘Love never fails’ nu al een diepere betekenis heeft gekregen. 

Voor nu ga ik mijn best doen om mijn gezicht te ontspannen, want die doet gewoon pijn van het lachen en hopelijk als ik morgen wakker wordt was dit allemaal geen droom.

Goodbye! 


Reacties

SV
Geplaatst op 13 mei 2019 om 16:25 uur
"It was all a dream.." *zingt verder* :P Leuk man, ben benieuwd hoe het congres verloopt..

Plaats een reactie