Persoonlijke tekst over mezelf tegenkomen.

Geplaatst op 04 november 2018 om 18:51 uur

---

---

Mijn verhaal,
Mijn persoonlijke belevenis,

Niet alleen leuke dingen. Ik ben mezelf hier tegengekomen op alle mogelijke manieren. Voor het eerst verlaat je je vertrouwde omgeving, thuis. Je weet dat je er alleen voor komt te staan maar toch kan je je niet voorbereiden op wat je kan gaan overkomen. Het moment dat ik ging solliciteren op deze stage heb ik er veel over na gedacht, nachten wakker gelegen om wat ik nou moest doen. Ik wist wel dat ik het wilde maar toch komen er zoveel dingen bij kijken. Altijd wilde ik het al. Op een buitenland stage. Wauw, wat leek me dat leuk. Tot het moment waarop je daadwerkelijk de kans krijgt om deze droom waar te maken. Ik kroop terug, ineens zag ik het niet meer zitten om zover van huis weg te gaan en een half jaar op jezelf te bouwen met niemand om je heen. Nieuwe dingen doormaken, hindernissen doorslaan zonder iemand aan je zij. Zonder iemand die een arm om je heen slaat van het komt goed, ik ben er voor je. We gaan er samen doorheen. Nee, alleen jij en de wereld. Nee dacht ik, ik ga het niet doen. Het kost zoveel geld, je word een half jaar uit je leven gerukt, je kent de taal niet, je moet alleen. Eigenlijk allemaal negatieve kanten. Toch iets diep van binnen zat een gevoel wat ondanks alle negatieve punten zo graag wilde. En elke keer als ik besloot het toch niet te doen kwam er een gevoel van spijt. Veel mensen hebben mij het afgeraden maar ondanks al die mensen heb ik mijn eigen wil doorgezet en heb ik me ingeschreven voor deze stage. Ik werd gebeld dat ik de sollicitatie ben doorgekomen en een van de studenten was die naar Spanje op stage ging. Dan gaat er wat door je heen. Je denkt vanalles. Je bent blij maar toch ook weer niet want je weet dat je een moeilijke tijd te gemoet gaat die je nu zult moeten aanvaarden. Ik had er super veel zin in maar zodra de avonden vielen krijg je toch twijfels. Kan ik dit wel aan? in mijn eentje... De gedachten opzij gezet en er helemaal voor gegaan. Tijden van voorbereiding, afscheid, feestjes zijn voorbij. 

En dan zit je hier, in Alfaz del pi. Je komt je huis binnen voor het eerst en zet je koffers neer in je kamer. Daar is het besef, i zit hier een half jaar, alleen. Je zal denken, alleen? Je hebt toch ook meiden daar? Die zijn er zeker maar dat is niet te vergelijken met je vriendinnen van thuis. Onder vriendinnen versta ik mensen die achter je staan, je rug hebben, steunen in alles en altijd het beste met je voor hebben. Waar je terecht kan als het niet goed gaat. Nee, die zijn hier niet. Want je weet dat als je hier heen gaat, je dat achter laat in je veilige omgeving. Stappen uit je comfortzone. Ja dat is wel iets hoe ik dit echt kan noemen. Ik ben uit mijn comfortzone gegaan. En dat is zeker niet makkelijk. Je bent nog niet uit huis, nog nooit weggegaan uit je veilige omgeving, weg van je vrienden, familie. Alleen. En op het moment dat ik naar Spanje ben vertrokken sta je er alleen voor. Je moet je angsten gaan aanvaarden zonder op iemand anders te bouwen. 

Wat ben ik blij dat ik deze ervaring aan ben gegaan. Ook als ik het moeilijk heb ben ik blij dat ik deze ervaring ben aangegaan juist omdat ik de moeilijke momenten in mijn eentje doorbreng en je hier ontzettend sterk van word. Je komt aan in een vreemd land, vreemde taal. En je moet je gaan settelen. Op pad. De  buurt verkennen, je kamer inrichten, zorgen dat je jezelf kan vervoeren binnen je dorp. Je moet alles uitzoeken met jezelf en roeien met de riemen die je hebt. Ik weet nog wel dat altijd als ik uiteten was met mijn vader ik vroeg of hij drinken voor mij wilde bestellen. En dat hij dan zei: "dat doe je zelf maar, steek je hand maar op". Dat wilde ik dan echt niet doen omdat ik dat simpelweg niet durfde en deed hij het naar een paar keer aan te dringen. Nu heb je niemand anders dan jezelf dus als je wat wil moet je jezelf hard maken en ervoor staan. Een klein voorbeeld met eigenlijk een grote betekenis. 
Ik leer hier op mezelf te bouwen, zelfstandig te worden in alle mogelijke manieren. Niet op de manier zoals men gewend is, je gaat uit huis. Je ouders helpen je met het huis opknappen en je kunt nog even de hoek om fietsen om bij je vrienden een drankje te doen. Van de een op de andere dag is er niemand meer waar je op kunt rekenen of dingen van kunt vragen. Nee, als je geen eten haalt heb je geen eten. Als je je was niet doet, heb je geen schone kleren. Een stage in het buitenland is zoveel meer dan je alleen ontwikkelen op het gebied van je studie. 

Dan hebben we nog stage. 
In andere landen zijn ze vaak blij als ze stagiairs zien komen vanuit een ander land. 
Hier is dat niet en dat merk je ook. 
Stage lopen in een ziekenhuis waar je de taal niet spreekt is erg lastig. Je kunt jezelf niet goed uitdrukken en verstaanbaar maken. Je kunt je voorstellen dat het dan heel raar is als jij als buitenstaander ineens in een team komt binnen vallen. Je spreekt hun taal niet dus je kunt weinig tot niet communiceren, hoe moet je met elkaar omgaan? Het is lastiger om je beroep uit te oefenen hier in het ziekenhuis en er uit te halen wat erin zit. Omdat je soms word ingekort puur door de taalbarriere. Er zijn vaak misverstanden waardoor je je dom voelt maar wat eigenlijk puur door de taal komt. In de zorg moet je sowieso al erg voor jezelf opkomen en hier in Spanje is dat 2 keer zo erg als student die de taal niet spreekt. Soms als je wat wilt vragen praten ze met elkaar in het Spaans en kom je er niet tussen etc. Als je hier wat wilt oefenen en je vraagt of je het mag doen, mag jij het ook letterlijk doen. Ze geven je de spullen en nou doe het maar. Je hebt hier geen begeleider dus er is niemand die echt interesse in je toont of zich echt bekommerd om jou groeien. Ik loop elke dag met jan en alleman mee en er is niemand die je begeleid. Je probeert begeleiding te zoeken bij collega's maar toch is dat anders. In Nederland zou je een begeleider hebben waar je terecht kunt met je vragen of problemen, dingen waar je tegenaan loopt. Iemand die je in de praktijk tips meegeeft en met je helpt. Het is zwaar en er zijn momenten waarop je echt denkt van pffff. Maar het is ook wel heel leuk. Je moet hier zelf ontdekken en je hebt geen begeleider die je aan de hand meeneemt. Leuk en je word er een hele sterke verpleegkundige van!! 

Ik mis mijn vrienden en familie in Nederland. De kleine dingen. Mijn eigen bed, s'avonds film kijken met mijn vriendinnen, toeren in de auto en s'avonds een vuurtje aan. Maar dat geeft niks, als ik weer in nederland ben is mijn leven weer hetzelfde voor iedereen. Behalve voor mij. Niet mijn omgeving maar ik. Als ik terug kom en de leven van de rest is doorgegaan ben ik veranderd. Ik kom niet terug zoals de Elisa die 29 augustus is weggegaan. Nee, ik kom sterker terug. Zelfstandiger, niemand nodig om mijn problemen op te lossen. Iemand die voorhaar zelf met 2 voeten op de grond staat. Die niet meer bang is om dingen alleen te doen of om onbekende dingen aan te gaan. Niet meer bang voor meningen van anderen maar doen wat ik zelf wil. Dat is ook wat ik gedaan heb toen ik deze stage ben aangegaan, doen wat ik zelf wil met mijn leven. Ik word een verpleegkundige die in de zorg niet onderdrukt word door meningen of dingen van buitenaf. Ik heb mezelf hier in situaties gewurmd die mij eindstand sterk maken en ik van weinig meer opkijk in de toekomst. 


"Strength grows in the moments when you think you can't go on but you keep going anyway" 

Liefs, 
Elisa 

---

---

Reacties

Alex Krist Geplaatst op 05 november 2018 om 18:54 uur Prachtig opgeschreven Elisa, je stage is nu al een succes door alles wat je hebt doorgemaakt en wellicht nog gaat doormaken. Grote klasse dat je dit doet en wij vinden je ook een kanjer. ????

Oma Hetty Geplaatst op 04 november 2018 om 20:13 uur Lieve Elisa, wat een verhaal, geweldig zoals je uitlegd wat er in je om is gegaan, allereerst die moeilijke beslissing die je moest nemen van zal ik wel of niet en wat een kanjer ben je dat je ondanks alle onzekerheid toch hebt doorgezet. Ja en inderdaad dan ben je daar en dan moet je er maar wat van maken in je uppie, geweldig hoe je dat omschrijft. Alles zelf doen, de boodschappen, de was, de omgeving verkennen en dan die vreemde taal waar je je toch niet zo goed in kunt uitdrukken als in het Nederlands, maar lieverd het is je allemaal heel goed gelukt en we zijn super trots op je, hoe vrij je daarover vertelt en hoe kwetsbaar je jezelf daarin opstelt, knap hoor dat je dat kunt. Deze week heb je de gezelligheid van Je moeder en Alice en geniet ervan meissie, opa en ik denken veel aan je en zijn super trots dat je dit door hebt gezet ondanks alles wat er op je af is gekomen, we zijn ervan overtuigd dat je inderdaad heel sterk uit deze levensfase komt en er heel veel van hebt geleerd, dank je voor je openhartige brief we waren er zeer door ontroerd en we zijn zo trots op onze oudste kleindochter en we hopen dat we nog heel lang van je mogen genieten. Heel veel liefs en dikke knuffel van opa en oma.

Renalda Geplaatst op 04 november 2018 om 20:03 uur He Elisa!!! Wat een goed verhaal ( lekker kort ook???????? hahahahaha) Maar goed bezig dame!! Laat je niet gek maken! Je bent een onwijs stoer avontuur aan gegaan en je mag mega trots op jezelf zijn!!! Wij zijn in ieder geval enorm trots op je en als je binnen kort weer even terug bent in het altijd mooie Ijsselmuiden dan krijg je een hele dikke vette knuffel!!! Daar kun je dan weer op teren tot ongeveer midden januari!!! Ga zo door!! Jij kan dit!!!!!

Mama Geplaatst op 04 november 2018 om 19:54 uur Lieve schat van me ! Ik kan het niet vaker zeggen hoe trots ik op je ben ! En ik wist dat je het kon maar ook dat je het zeker niet makkelijk zou krijgen . Maar je doet het geweldig maar wat mis ik je ! En wil ik je elke dag wel omhelzen . En je vrolijk heid en je gezelligheid en ook je kattigheid mis ik. Maar de tijd gaat heel hard en donderdag kom ik er weer aan samen met Alice . Gezellig even als van ouds de stad in leuke dingen doen en dansen en samen film kijken . Dan weer 5 weekjes ongeveer en kom je gezellig naar Nederland met de kerst ! Dus daar kunnen we ons steeds op verheugen . En ik weet zeker idd dat dit heel goed maar ook zwaar voor je is . Maar je doet het maar ! Lieverd ga zo door en tot gauw ... hou van je !

oma Anneke Geplaatst op 04 november 2018 om 19:30 uur Hallo lieve Elisa, ja ja het is niet niks en wat heb je het allemaal mooi omschreven. Het is heel goed om het van je af te schrijven en wij vinden het mooi dit zo met jou te kunnen en te mogen delen. Bedankt Elisa en veel liefs en succes, Dikke knuffel, oma Anneke

Rolf van de Kamp Geplaatst op 04 november 2018 om 19:09 uur Heb het gelezen en kan alleen maar zeggen : amen (Zo is het ), Geweldig !!!!!

Janet Geplaatst op 04 november 2018 om 19:06 uur Ik vind jou zo enorm stoer en heb zoveel bewondering voor je, ik denk dat je een mega grote voorsprong hebt op de rest van je klas, want je doet daar zoveel handelingen die hier nooit of weinig voorkomen als je geen ziekenhuis stage hebt. Maar ook voor jou persoonlijk en je ontwikkeling ben je een stap voor nu, respect meid voor je en trots op je, een kanjer een bikkel ben je.????