18-10-18 Traumatologie
Geplaatst op 18 oktober 2018 om 20:24 uur
Goedenavond,
Weer een dagje stage achter de rug.
Nog een dag dan eindelijk weekend, ben ik wel aantoe.
Vandaag begonnen met bloedsuikers meten op de afdeling waarna natuurlijk volgt de nodige insuline injecteren. Daarna maak ik de spuitjes gereed met NACL om de infusen door te spoelen zodat de medicatie goed door blijft lopen. We begonnen met de wonden schoon te maken. Ik ga zelf naar de patiënten om de hechtingen schoon te maken en nieuw verband aan te brengen. Vandaag was ik bij een patient die onlangs is geopereerd aan zijn darmen alleen na de operatie moest deze patent veel hoesten waardoor enkele hechtingen zijn "losgebarsten" Op deze plekken is de hechting open wat ik dus ook verzorg, wel interessant. Vandaag moest ik het onderbeen van een andere patiënt verzorgen. Deze patiënt had cellulitis aterial. Je zag niet meer aan de huid dat het een echte rooskleurige huid was maar je zag alleen maar stukken huid los met zwarte vlekken, gele vlekken en rode vlekken. Als ik bij deze patiënten kom doe ik ook nieuw verband om het infuus en spoel ik het infuus door. Verder heb ik vandaag de "sonda rectal" ingebracht bij een patiënt. Natuurlijk ook weer een paar ECG's gemaakt. Ik kwam bij een patiënt die haar arm in een mitella had. Ik vroeg haar in het gebrekkig Spaans o of het mogelijk was om haar arm iets op te tillen. Ze zei: "No no, no possible, mucho mucho dolor. " Na heel voorzichtig het ziekenhuis "pyjama" opgetrokken te hebben tot de hals dacht ik dussss.. zat ik te denken, en nu? Ik mijn collega er maar bij gehaald. Dus ik loop mee en eindstand tilt deze mevrouw zo haar arm op. Ik stond versteld wat zou die collega wel niet denken van mij.. pfff. Maar goed.
Er ligt een patiënt op de afdeling wat ik eigenlijk wel erg vind om te zien hoe ze met deze patiënt omgaan hier in Spanje. Deze man heeft obesitas en ligt op een hoog/laag bed met een anti decubitus matras. Hij geeft de hele tijd aan dat hij graag wat naar links wil omdat hij elke keer scheef in bed zakt en helemaal naar beneden. Sinds kort ben ik erachter dat hij uit Belgie komt dus ik kan een beetje met hem praten. Hij spreekt beter Frans maar meestal verstaat hij me wel. Hij zei dus tegen mij dat zijn been zeer deed en hij zo graag wat naar boven wilde liggen. Ik heb dit in mijn eentje geprobeerd maar dat lukte niet omdat ik niet sterk genoeg ben in mijn eentje. Maar ik wist als ik de verzorgende vroeg dat ze het toch niet zouden doen. Ze zeggen wel ja maar als ik later terug kom ligt de patient nog hetzelfde. Ohja, hier werken ze trouwens met 2 verzorgenden en 2 verpleegkundigen. De verzorgenden lopen de bellen en de verpleegkundigen doen alleen maar de verpleegtechnische handelingen. Dus als er wat is verpleegtechnisch geven de verzorgenden het door aan ons. De overdracht en alles gaat dan ook totaal apart. Maar terug op de patiënt. Ook vertelde me dat hij al 4 keer had gevraagd of iemand zijn baard wilde scheren dus op een moment dat ik niks te doen had vroeg ik of ik dat mocht doen omdat ik wist dat ze het anders toch zouden laten voor wat het was. Maar dat mocht niet dat is iets voor de verzorgenden. Ook had de patiënt het heel warm en had al vaak gevraagd of ze de airco aan wilden doen maar nee. Dus ik heb die ook gelijk op 19 graden gezet. Ik vind dat best naar om te zien want het is echt een lieve patiënt. De patiënt is ook heel benauwd en als je weggaat bij deze patient zegt hij ook altijd nog met al zijn opgespaarde adem: "Gracias".
We hebben ook een patiënt met veel decubitus wonden en deze patiënt oogt ook wat verward. Vanmorgen kwamen we de wonden schoonmaken en de verzorgenden waren bezig deze patiënt aan het wassen. Toen we binnen kwamen waren ze de patiënt aan het wassen op zijn zij. Hij was aan het schreeuwen en ik snapte wel waarom want hij lag al half met zijn hoofd uit het bed en waarschijnlijk kreeg hij het idee dat hij uit het bed viel wat mij ook erg eng lijkt als je zorgafhankelijk bent. Dus ja, ze zijn hier wel hardhandig.
We kwamen vandaag bij een Nederlandse patient en terwijl we daar voor iets anders kwamen zagen we dat de neusmaagsonde wat uitgezakt was. Dus de verpleegkundige pakt de sonde en duwt hem zo verder naar binnen zonder de patiënt instructies te geven of dit aan te kondigen. Heel vreemd maar dat doen ze hier veel, zomaar beginnen met wat ze van plan zijn als ze de kamer binnen komen zonder te vertellen wat ze gaan doen aan de patiënt. Ik zag dat de patiënt het heel moeilijk had toen de sonde zomaar naar binnen werd gedrukt dus gelukkig dat de patiënt Nederlands was want zo begon ik hem maar te begeleiden. "Slikken, slikken, slikken slikken" zei ik. Dat maakt het makkelijker en je zag al gauw dat het beter ging.
Nou, verder vandaag weer gewoon veel intraveneuze medicatie toegediend en infusen eruit gehaald bij patiënten.
Buenas noches,
Elisa
Reacties
|
Anja van de kamp |
|
Oma Anneke |
Volg Mijn Reis © 2026. Alle rechten voorbehouden.
Algemene Voorwaarden | Linkpartners | Contact