Avatar Wilber Herbey Mendieta

Wilber Herbey Mendieta

Een inleiding naar deze aankomende reis

Geplaatst op 21 augustus 2019 om 20:47 uur



Naarmate ik ouder word krijg ik steeds meer vragen waar ik vandaan kom en hoe ik hier terecht gekomen ben. 

Als klein mannetje van 3 werd ik geadopteerd door mijn adoptie ouders. Na de eerste paar dagen kregen mijn ouders al snel door dat er dingen aan mij niet klopte, ik bewoog raar en qua gedrag was ik een uitdagende persoonlijkheid. Wat ze me later vertelde is dat ze toen serieus nadachten over of ze de adoptie definitief wilde door laten gaan. Uiteindelijk besloten ze het gewoon te doen. Mij is altijd verteld dat ik geen geboorte akte had en toen wij naar Nederland wilde gaan, dat ik op ‘tijdelijke’ papieren het land uit ben gegaan. Mijn adoptie ouders hebben moeten tekenen dat ik als toerist altijd ‘welkom’ ben in Colombia, maar wanneer ik de er definitief wil vestigen dat dat niet meer mag.  

Wat mijn adoptie moeder ook vertelde is dat ik er vrij ‘blank’ uitzag voor Colombiaanse begrippen. Verder sprak ik geen Spaans, op wat enkele woordjes na. Ik sprak een Duits ‘dialect’, en misschien een Inca taal. Eenmaal in Nederland ben ik volgens mijn adoptie ouders door de ‘standaard’ medische molen gegaan. Omdat ik geen geboorte akte had, waardoor ik mijn echte leeftijd niet bekend was, is er een botscan gedaan. Daaruit kwam naar voren dat ik rond 17 november 1980 geboren was, met een speling van een half jaar vooruit en achteruit. Op de echte papieren stond trouwens dat ik op 17 mei 1979 geboren was. Verder werd er ook een psychisch onderzoek gedaan. Daaruit bleek dat ik een trauma had opgelopen en dat ik in aanleg hoogbegaafd ben. 

Toen ik net in Nederland was heb ik heel veel verteld wat ik allemaal meegemaakt had in Colombia in mijn nog jonge leven. Ik zal ze hieronder puntsgewijs opnoemen : 

Ik vertelde dat mijn echte vader een horeca gelegenheid had, waar ook mijn moeder in werkte. Mijn vader speelde piano en mijn moeder zong zo nu en dan in deze horeca gelegenheid. ? 

Mijn echte vader was van Zwitserse afkomst en mijn echte moeder was een Inca Indiaanse. ? 

Dat we een paar keer naar Davos waren geweest en dat we daar ook voor een langere tijd gebleven zijn, omdat mijn oma ziek was en haar verzorgde. En als we daar waren gingen mijn vader en ik dan naar de Synagoge. Mijn moeder ging niet mee. ? Ik heb ‘ski les’ gehad en mijn zusje ‘reed’ pony en die was van ‘ons’. ? 

Dat we een hond hadden. ? 

Het gezin waar ik vandaan kwam bestond uit een broertje en mijn zusje had nog een tweelingzusje. Ik vertelde dat ik niet wist wat er met mijn broertje gebeurd is, behalve dat hij zijn beide benen weg waren. En mijn zusje, het tweelingzusje dat die overleden is. ? 

Dat ik betrokken was bij een vliegtuigongeluk. Dat er twee straaljagers in de lucht op elkaar botste en de brokstukken op ons huis terecht kwamen. Dat ik bij of mijn vader en/of moeder haar en zijn sterfbed stond.
Wat verder ook nog opviel bij mijn adoptie ouders waren de volgende punten:

Ik sprak Duits. Een paar woordjes Spaans en een dialect. ? 

We zijn met onze huidige ouders naar Davos geweest. Ik wist daar de weg, ook binnen de Synagoge. Terwijl ik er nog nooit was geweest met deze ouders.
 
Mijn zusje en ik zaten op een ogenblik te spelen in de zandbak ergens in Davos. Toen mijn zusje tegen mij zei: ‘nu zitten we met deze ouders hier, terwijl we vroeger met onze ouders hier waren.’ ? 

Mijn adoptie moeder vertelde dat ze de Zwitserse ambassade in Colombia, de Zwitserse ambassade in Nederland aangeschreven heeft om meer informatie te krijgen over onze geschiedenis. Maar daar wisten ze van niks van ons bestaan. ? Dat mijn echte vader onbekend was en mijn echte moeder Dora Lucia heette. ? 

Volgens mijn huidige moeder staat er in de Colombiaanse wetgeving als beide ouders te komen overlijden dat je dan automatisch de nationaliteit van je vader krijgt. Dat zou misschien kunnen betekenen dat wanneer mijn verhaal klopt en geloof er nog steeds in dat ik aan de Zwitserse autoriteiten overgedragen moest worden. Wat ik ook denk wat er misschien meegespeeld heeft, dat ik uit een gegoede familie met geld kwam en dat het misschien helemaal niet zo verkeerd uitkwam dat ik niet meer ‘bestond’. Zo dat eventuele gelden naar de Colombiaanse overheid ging of eventueel persoon(en).
 
Mijn adoptie moeder heeft alles opgeschreven wat ik en mijn zusje hebben verteld tegen haar. Een paar jaar geleden heb ik dat samen met mijn adoptie moeder uitgetypt. Ik heb het opgeslagen op mijn computer van destijds. Maar helaas crashte deze computer en ben alles kwijt geraakt. Nu wil mijn adoptie moeder dat boekje waar alles instaat niet uitlenen aan mij. Ze zegt dat het haar eigendom is en omdat ik wat minder contact heb met mijn zusje, zij niet wilt dat ik dingen overschrijf waar het om mijn zusje gaat. Ik heb het hiermee ontzettend moeilijk, omdat ik het gewoon niet snap waarom ze zo heel moeilijk doet.

Het is misschien handig dat ik een kleine samenvatting maak vanaf het moment dat ik in Nederland ben gekomen tot nu toe. Want ik begin steeds meer te beseffen dat adoptie qua intentie heel nobel is, maar qua uitvoering te wensen overlaat. En dat mijn adoptie stiekem een grotere rol speelt in mijn uitdagende leven dan ik voor langere tijd gedacht heb.
 
Vanaf het moment dat ik in Nederland ben gekomen heeft mijn adoptie moeder mij in het water gegooid, dit om mijn beenspieren sterker te maken. Want ik liep heel slecht. Verder draaide ik met mijn hoofd en mijn motoriek was niet goed. Op de basisschool ging het ook niet heel goed. Er werd zelf gesproken dat ik naar speciaal onderwijs moest gaan, want ze dachten dat ik niet helemaal goed was in mijn bovenkamer. Tot op een ochtend, ik was volgens mij ongeveer 5, werd ik aangekleed door mijn adoptie moeder op de vensterbank. Vanuit het niets vroeg ik of wij om de zon draaien of de zon om ons heen draait. Vanaf dat moment zijn mijn adoptie ouders nog meer gaan geloven dat ik een pienter mannetje was dan de school dacht.
 
Mijn zusje heeft een klas overgeslagen, waardoor ze bij mij in de klas zat. Achteraf heeft het haar en onze ‘relatie’ niet veel goeds gedaan. Omdat ik nog steeds die ‘uitdagende’ mannetje was, kroop ze steeds meer in haar schulp. Ze heeft mij meerdere keren verteld dat ze zich voor mij geschaamd heeft en dat ze mijn ‘levenskeuzes’ niet begrepen en geaccepteerd heeft. Dit heeft mij heel veel verdriet en pijn gekost. Nu heb ik afstand van haar genomen, waardoor ik vrede heb met haar, maar wel met afstand. Wat ook nog mee speelt met onze vertroebelde relatie is dat zij haar verleden volkomen achter zich
 laat. Zij spreekt nooit over haar adoptie en ze vind het ook niet fijn als zij er aan herinnerd wordt.
 
Zo ben ik een keer geslagen met een boek door een lerares, omdat ik in haar ogen vervelend was. Ook vond een andere lerares het maar vreemd dat ik niks vertelde bij het wekelijkse kringgesprek. Ik vond dat niet nodig en vond dat mijn lerares een bemoeial was omdat ze dingen wilde weten over mijn leven buiten school. Toen zei mijn moeder, dan vertel je dingen die jij interessant vind. Ik was een jaar of 7. Wat vindt u van het plaatsen van kruisraketten in Nederland? Dat vond ik namelijk erg interessant toentertijd. In deze zelfde periode heb ik wederom een psychologisch onderzoek gehad. Toen ik samen met mijn ouders terugging om naar de resultaten te luisteren werd er tegen mij gezegd dat het misschien beter was om uit huis geplaatst te worden omdat ik niet in orde was. Dat heeft op mij heel veel indruk gemaakt.
  
In de brugklas van een normale school werd er ook heel snel de conclusie getrokken dat ik naar speciaal onderwijs moest gaan. En dat geschiede ook. Heb een speciale MAVO gezeten die 5 jaar duurde i.p.v. 4 jaar. Maar daar zakte ik voor mijn eindexamen.
  
Vervolgens ben ik naar een ander speciaal onderwijs gegaan, daar moest je meervoudig gehandicapt voor zijn. Ik heb daar aan verschillende onderzoeken moeten doen. Toen de resultaten binnen waren vertelde de afnemer van die verschillende onderzoeken dat hij zoiets nog nooit mee gemaakt heeft dat er zo grote verschillen zaten in een persoon, qua intelligentie. Op veel punten was mijn intelligentie ver boven het gemiddelde van Nederland, maar op andere punten zat ik weer onder het gemiddelde van Nederland.
 
Ik heb op deze school wel mijn MAVO afgerond, ook heb ik geprobeerd om een toeristische opleiding te halen. Maar dat is mij niet gelukt.  Vervolgens werd ik geattendeerd op het feit dat ik ‘recht’ had op eventueel een WAJONG uitkering. En die heb ik ook gekregen, maar ik ben iemand die er wil zijn voor zijn medemens en daarom altijd geprobeerd heb om zelf geld te verdienen of een zingevende dag invullen  te hebben door vrijwilligerswerk te doen. 

Vervolgens ben ik de arbeidsmarkt opgegaan. Het spreekwoord 13 steden, 12 ongelukken, komt aardig in de buurt qua avonturen op de arbeidsmarkt van mij.
Om mijn leven heel kort samen te vatten spelen de volgende zaken een hele belangrijke rol in mijn leven zowel privé als zakelijk: 

Ik vertrouw weinig tot geen mensen. 

Hou graag mensen op afstand. ? 

Ik ben op z’n zachts gezegd allergisch van elke vorm van autoriteit en/of bemoeienis van elk persoon in mijn leven. ?

Ik kan mij niet herinneren dat ik voor een langere tijd geen verveling of genoeg prikkels heb gekend qua privé of zakelijke situaties. ? 

Mijn werk niveau en denk niveau is het zelfde verschil als dag en nacht. Ben in aanleg hoogbegaafd, maar mijn werkniveau is onder het gemiddelde van Nederland. ? 

Ik kan mij niet herinneren dat ik voor een langere tijd mij niet eenzaam en ergens thuis voelde.

Mijn spanningsboog is niet zoals het hoort. ? 

Heb een hersenbeschadiging. Hoe dat is ontstaan is moeilijk te achterhalen. Het schijnt dat ik bepaalde symptomen vertoon dat voorkomt dat er iets bij mijn geboorte niet goed gegaan is. Volgens mijzelf is het erg lastig om dat te achterhalen en tevens ook niet echt relevant is. Ik loop er per slot van rekening al heel mijn leven mee rond. ? 

Onder druk en spanningen kom ik niet tot volledige wasdom. ? 

Er zijn maar heel weinig zaken en mensen die mij echt interesseren en/of raken. ? 

Heb nog nooit levensvreugde ervaren. ? 

Ben vaak heel vlak qua emoties. ? 

Ben met enige regelmaal depressief. ? 

De afgelopen jaren ben ik echt aan het jojoën qua gewicht. Heb het voor elkaar gekregen om  in 1 jaar 36kg af te vallen, om vervolgens ruim 47 kg aan te komen.  ? 

Denk dat ik PTSS opgelopen heb tijdens mijn leven zowel in Colombia als in Nederland. En ik denk dat mijn trauma zich uit in een vorm van autisme en/of gedragsstoornis. 

Ik ben 2017 opnieuw gekeurd met de intentie om te kijken of ik arbeidscapaciteiten heb. Het UWV is van mening dat mijn situatie zo ingewikkeld is. Dat komt vooral dat ik boven gemiddeld intelligentie heb, maar mijn arbeidsniveau onder het gemiddelde ligt van Nederland, waardoor het op wat voor termijn ook gaat botsen.
   
Als laatste wat ik nog met u wilde delen is de relatie met mijn adoptie ouders. Ik ben lange tijd zeer dankbaar geweest voor het feit dat ze mij geadopteerd hebben. Nu niet meer dankbaar, mijn ogen zijn geopend sinds mijn relatie met Lotte. Sinds ik zelf vader ben, ben heel kritisch naar adoptie en kritisch naar adoptieouders.
 
Mijn adoptieouders hebben in het verleden geregeld gezegd als ik in Colombia zou hebben geleefd met mijn condities zich hardop afvragen of ik nog geleefd zou hebben nu. Mijn adoptie moeder zegt mij persoonlijk iets te vaak dat ze 4 kinderen heeft geadopteerd en dat we daarvoor dankbaar moeten zijn. Verder heeft mijn adoptie moeder meerdere keren verteld dat ze zich voor mij schaamde omdat ik een ‘uitdagend’ mannetje was/ben. Mijn adoptie vader heeft dat 1x tegen mij gezegd dat hij wel trots was op zijn dochters maar niet op zijn zonen. Ook merk ik dat mijn beide adoptie ouders soms moeite met mij hebben, omdat ik overal een mening over heb en dat kunnen ze voor mijn gevoel niet rijmen met het feit dat ik nog steeds langs de kant van de maatschappij sta. Mijn adoptie moeder heeft een haat liefde verhouding met mij. In mijn eigen gevoelswereld heb ik al afstand van mijn adoptie ouders genomen.
 
In het gezin waarop ik opgroeide heerste een topsportklimaat. Mijn adoptie vader is een toptrainer in de zwemwereld en mijn adoptie moeder was in haar jongere jaren een goede lange afstand zwemster geweest. In hun onderbewuste qua opvoeding speelde dat een belangrijke rol. Ik als persoon heb totaal niets met die insteek, waardoor ik mij daardoor niet optimaal voelde in het adoptie gezin. Doordat mijn adoptie vader trainer was draaide onze jeugd altijd om zwemmen en daar had ik op wat latere leeftijd heel veel moeite mee. Zo krijg ik af en toe bepaalde zinnen naar me uitgesproken waarop ik mij hardop afvraag waarom dat gezegd moet worden. Er zijn nog vier gebeurtenissen die ik wil noemen, die op mij een behoorlijke ‘indruk’ gemaakt hebben.
 
 1. Op mijn 11de kreeg ik een zusje Damaris en broertje Alexander er bij. Mijn adoptie ouders adopteerde deze twee kinderen. In mijn onderbewuste had ik daar heel veel moeite mee. Binnenin het gezin veranderde er veel. Damaris werd in mijn ogen behoorlijk voorgetrokken. Zij mocht altijd later naar bed, werd op den duur het lievelingskind van mijn adoptie ouders. Tot op de dag vandaag wordt zij hoger aangeslagen door mijn adoptie ouders dan ik. En dat doet heel veel pijn. 

2. Vanaf mijn 19de kreeg ik mijn WAJONG uitkering. Deze kreeg ik met terug werkende kracht vanaf mijn 18de levensjaar. Mijn adoptie ouders vonden dat ik per direct kostgeld moest betalen, want ik had een inkomen. En dat ik dit ook moest doen vanaf mijn 18de levensjaar met terugwerkende kracht. Ik snap wel dat er iets voor te zeggen valt, maar wat mij veel pijn geeft gedaan is hoe het werd gezegd en dat er veel druk op mij uitgeoefend werd. 

3. Ik was vanaf mijn pubertijd een heel ‘uitdagende’ persoon, dit had dusdanig effect op het hele gezin. De sfeer was behoorlijk verziekt, dat zeggen mijn adoptie ouders. Ik heb het zelf niet zo ervaren. Op een ogenblik ‘barste’ te bom bij mijn adoptie ouders, dat mijn adoptie vader zei dat ik aan het einde van het jaar (het was toen november) dakloos was. Een paar dagen later heeft mijn adoptie vader dat een beetje terug genomen, maar wat wel bleef staan was dat eigenlijk zo snel mogelijk uit huis ‘moest’ gaan. En dat gebeurde ook, ik ging per februari het huis uit en ging op een kamer in een studentenhuis wonen. Deze periode was ook het startsein voor een nieuwe medische voornamelijk psychologische onderzoeken avonturen.   

4. Mijn adoptie oma spaarde vanaf het moment dat ik in Nederland kwam geld voor haar kleinkinderen. Toen ik voor het eerst op mijzelf ging wonen, ging ik samen met mijn adoptie ouders winkelen bij IKEA, ik kreeg een volledige uitzet. Op een of andere manier voelde dat op dat moment als iets heel moois en liefdevol van mijn adoptie ouders. Toen ik een paar jaar later vroeg hoe het met mijn spaargeld zat wat mijn oma voor mij spaarde, kreeg ik te horen dat dat op was gegaan aan mijn uitzet wat ik ‘gekregen’ had van mijn adoptie ouders.
 
Mijn adoptie ouders hebben de neiging om in het verleden te blijven hangen, waardoor er zo nu en dan oude koeien uit de sloot gehaald worden. Ik heb het gevoel dat ze me nog steeds zien als het zorgenkindje van de familie. Ik weet dat ze het goed bedoelen, maar het schiet hun doel ruimschoots voorbij. Mijn adoptie ouders hebben moeite met mij dat ik in hun ogen overal een mening over heb en dat vinden ze uitdagend. En dat ik mezelf wat kwaliteiten toedicht die ik in hun ogen niet heb. Verder kreeg/krijg ik vaak de schuld van dingen die binnen het gezin gebeuren, terwijl diegenen die het doet, vaak de hand boven het hoofd gehouden wordt. En als ik daar iets van zeg, krijg ik steevast het zelfde antwoord van ‘maar jij bent geen makkelijk persoon’. 

De rede dat ik nu voor mijzelf definitief besloten heb om te gaan zoeken is dat ik vind dat ik het recht heb om te weten waar ik vandaan kom. Zoals u gelezen heeft, is mijn leven met enige eufemisme uitdagend geweest en nog steeds. Mijn gevoel zegt dat als ik weet waar ik vandaan kom en hoe en waarom ik ter adoptie gesteld ben, dat ik mijn onrust in mijn lichaam en geest misschien eindelijk onder controle kan krijgen. Ik zou al heel blij zijn als ik een foto van mijn biologische ouders zou hebben. En ik heb het steevaste vertrouwen dat wanneer ik dit ‘hoofdstuk’ een plaats gegeven heb, dat ik eindelijk mijn kwaliteiten en talenten tot hun wasdom komen.
 
Tot slot, wil ik aangeven dat ik op dit moment privé een zeer gelukkig man ben. Heb in mijn ogen de meest geweldige vrouw in mijn leven. En mijn zoontje Joshua is onze energiebron van ons gezin. Verder zijn wij momenteel in blije verwachting van ons tweede zoontje, hij komt rond 26 mei. Maar als ik kijk naar mijzelf als individu, heb ik nog steeds moeite met de draai vinden in het leven, in het ruimste zin van het woord.
 
Deze twee quotes passen bij mij het beste vind ik zelf:
 
‘wees wie je bent, dat is alles’ 

‘ík begrijp alle regels, maar de regels begrijpen mij niet’
 
 
Een update:
Ik heb vorig jaar (2018), een week voor kerst mijn vermoedelijke biologische familie gevonden. Het gaat om mijn halfzus Lina, mijn zus Claudia. En drie nichtjes van mijn biologische moeder. Helaas is mijn biologische moeder overleden, ik ben in 1983 geadopteerd en zij is in 1989 overleden. En ik had ook nog een half broer, hij heette Leonardo en is opgevoegd door een van de nichtjes van mijn biologische moeder. Hij is helaas in 2000 overleden. Mijn biologische familie bevestigd mijn verhaal totaal niet wat ik altijd verteld heb over Zwitserland. Dat vond ik best wel heftig om te horen, want het verhaal wat ik altijd verteld heb over Zwitserland was mijn enige identiteit.
Wat zij vertellen over mijn tijd voor mijn adoptie is het volgende: Mijn biologische moeder is op zeer jonge leeftijd gevlucht van huis, dit omdat haar stiefvader niet van haar kon afblijven. Zij is op straat terecht gekomen. In deze tijd heeft ze uiteindelijk 5 kinderen gekregen bij verschillende mannen. Om ons toch eten te geven heeft ze gewerkt als prostitué. In mijn adoptiedossier wordt ook hier ook over gesproken. Verder werd er ook verteld dat ik zowel lichamelijk als geestelijk verwaarloosd werd, ook dit werd genoemd in mijn adoptie dossier.  

Verder heb ik tijdens mijn zoektocht, die ik vanaf januari 2018 gestart ben verschillende therapieën en spirituele trajecten gevolgd:
  
Ayahuasca, dit is een natuurgeneesmiddel dat door Indianen gebruikt wordt om oude trauma’s en dergelijke op te ruimen. Heb aan 9 x  ayahuasca ceremonies deelgenomen.  ? 

NET ( Narratieve Exposure Therapie) therapie. ?

NEI (Neuro Emotionele Integratie) therapie. ? 

In mijn leven heb ik al veel verschillende therapeuten, psychologen, psychiaters en spirituele begeleiders gehad. Maar op een of andere manier heeft het voor mij weinig tot geen effect gehad. Want ik blijf eigenlijk als maar ‘rondjes’ draaien om mijzelf, omdat ik niet weet wie ik ben en de pijn, woede en verdriet niet wil en/of kan zien en/of voelen. 
 
Hierin kwamen onder ander naar voren dat ik seksueel misbruikt ben geweest door vermoedelijk mijn stiefvader. Deze man staat als mijn biologische vader genoemd in mijn adoptie dossier. Maar ik heb zeer ernstige twijfels of hij mijn biologische vader is. 

Ben het afgelopen jaar behoorlijk aangekomen qua gewicht. We praten dan ongeveer over ruim 47kg. Ik ben een emotioneler eter. Het afgelopen jaar is voor mij best wel heftig geweest. Zeker omdat mijn enige identiteit hard onder uitgetrokken is en wat daarvoor in de plaats komen is mij behoorlijk instabiel gemaakt heeft.
  
Merk aan mijzelf dat ik regelmatig aan zelfdestructie doe, doormiddel van veel te veel en ongezond eten doe. Weinig aan persoonlijke hygiëne doe. Weinig waarde aan hecht hoe ik er uitzie qua kleding. Deze dingen komen voort uit dat ik totaal niet van mij zelf houd en wie ik ben. En dat ik merk dat mijn lichaam vol verdriet, frustraties, wanhoop overloopt. Maar probeer me wel moed in te praten door tegen mijzelf te zeggen dat er licht is aan het einde van deze tunnel. En mijn zoektocht naar mijn biologische familie en achtergrond waar ik vandaan kom, is voor mij persoonlijk een tweede ‘geboorte’. 
   
Er wordt momenteel 2 DNA testen getest met de bedoeling om te kijken of mijn halfzus en mijn vermeende biologische vader familie is. De resultaten zijn binnen, mijn halfzus is mijn  halfzus. Heb mijn biologische familie van mijn moeder gevonden. Helaas nog niet van mijn vader, want die man die in mijn adoptie dossier genoemd wordt als mijn vader is volgens onze DNA vergelijkging niet mijn vader.
 
Ik en mijn gezin gaan van 30 september t/m 26 oktober van dit jaar naar Colombia af te reizen om mijn biologische familie te ontmoeten. Ik kijk er enerzijds erg naar uit, maar ik vind het ook erg spannend.  

Tijdens het typen van dit verhaal,  heb ik sterk het gevoel dat het over iemand anders gaat en niet over mij. Tegelijkertijd zit ik muurvast in mijn eigen trauma’s, deze trauma’s nemen eigenlijk mijn eigen identiteit over, terwijl ik juist op zoek ben naar mijn eigen identiteit…. Zonder angst, zonder zware lasten. Ik weet helaas dondersgoed dat mijn ziel geen ongeschreven blad meer kan worden, maar de littekens mogen wat mij betreft minder diep zijn


Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Plaats een reactie