Tweet deze blogpost

Na een nacht met veel regen en wind buiten, en wederom een overgevende Liss binnen in de camper was het vanmorgen redelijk vroeg dat we eruit moesten. Vandaag staat voor ons op het programma, op papier één van de mooiste routes ter wereld, met op en langs de weg verschillende dingen te zien, met als uiteindelijk hoogtepunt de cruise door Milford Sound, oftewel de Milford Road.. 

Nadat we vertrokken waren trokken er geregeld buien over ons heen. De ene keer wat korter dan de andere en soms was er door het dikke wollendek een schim van de zon te zien. Maar dat hadden we allemaal ingecalculeerd voor deze dag omdat het hier namelijk bijna altijd regent. 

We hadden verschillende "stops" op het programma staan, maar of we dat voor of na de cruise zouden doen besloten we pas wanneer we bij de eventuele stop aankwamen en naar het weer keken. De weg er naar toe is namelijk precies dezelfde als terug.

Allereerst voerde de rit ons door Eglinton Valley, een mooie vallei alleen konden we er weinig van zien door de regen. De Mirror lakes even verderop hebben we overgeslagen en voor morgen op de planning gezet.

Een stukje verder zijn we gestopt om de "Lake Gunn Nature Walk" van 45 minuten te gaan bewandelen. Een hele mooie wandeling door het oeroude regenwoud met dito uitzicht over Lake Gunn. Nadat we bij de camper terugkwamen spraken we een medewerker van de DOC (soort boswachter, maar dan van een organisatie die heel groot is in NZ en over alle natuur en dergelijke gaat) en ze vertelde ons dat het verstandiger was om nu niet teveel stops meer te maken en door te rijden naar Milford Sound omdat het weleens druk kon worden op de parkeerplaatsen aldaar. 

Nadat we de weg door het bosrijke gebied achter ons lieten begonnen de hoge bergen met besneeuwde toppen al zichtbaar te worden. Hoe dichterbij we kwamen, hoe indrukwekkender ze werden. Rotsen zo groot, gletsjers her en der, de eerste Kea papegaai kwam langs gelopen, en honderden watervallen om ons heen. Het regende buiten, maar het was genieten met de mond open. Ongelooflijk gewoon wat je om je heen ziet! 

Nog een stuk doorgereden tot de Homer Tunnel waar we even moesten wachten voordat we erdoor mochten  (overdag wordt de tunnel alleen opengesteld voor eenrichtingsverkeer), maar buiten hoefde we onszelf niet te vervelen. Het aantal Kea's werd groter, net als de watervallen welke langs te rotsen omlaag liepen en vielen. 

Toen we na een paar minuutjes door de tunnel mochten en er 1200 meter verder weer uitkwamen werd het uitzicht alleen maar fraaier en onrealistischer. Bizar hoge rotswanden, oneindig veel watervallen, diepe vallei, regen, zon... Machtig mooi.

Wederom werden onze onderkaken erg zwaar en konden we deze niet meer op z'n plek houden ;)

Nog een paar kilometer tot aan Milford Sound, maar het was net of dat we in een film beland waren, zo'n prachtig mooie omgeving.

Uiteindelijk veilig en wel aangekomen en ingecheckt voor de cruise. We hadden een prima boot en ook het weer begon wat op te klaren.

Na vertrek was het bekendste punt van de Milford Sound al (gedeeltelijk) zichtbaar: Mitre Peak, een bergpiek van 1692 meter en het hoogste punt in Fiordland National Park.

Helaas was het bewolkt zodat het hoogste punt niet helemaal zichtbaar was. 

Schuin tegenover Mitre Peak lag de Bowen Falls, een waterval van ongeveer 160 meter hoog, erg indrukwekkend.

De cruise die volgde was, net als de weg er naar toe, in één woord geweldig. Zoveel watervallen waarvan er eentje op de breuklijn van een tectonische plaat ligt, natuurschoon en natuurgeweld, zon, regen, zon, regen, heel veel wind, zeehonden, natte kleren enzovoorts. Het was fantastisch.

Nadat de cruisen van ruim 2 uur erop zat kregen we de Mitre Peak vanaf land nog wel even te zien toen de bewolking wat weg trok. 

Omdat we nog niet alles gezien hadden wat we wilden op de Milford Road hadden we besloten dit nu te gaan doen.

De eerste stop was bij The Chasm, een hele woeste rivier die bij dit punt door bijzonder fraaie rotsformaties 22 meter naar beneden valt. 

Daarna een fotostop gemaakt vlak voordat we opnieuw de Homer tunnel door reden. Ook daar waren verschillende nieuwsgierige Kea's te zien. En het uitzicht was wederom magistraal.

Na de tunnel hebben we nog een stop gemaakt bij Falls Creek. Een waterval die vanaf de weg al fraai was, maar er was een meer bijzondere manier om hem te zien, namelijk van een stuk hoger. Dus de stoute schoenen maar aangetrokken voor een klim van 15 minuten. En niet zoals voorheen over gebaande paden, nee echt klimmen en klauteren door de natuur met wortels en rotsen als treden en houvast punten. Overal was het nat en glibberig, maar eenmaal boven aangekomen was het de moeite zeker waard. Wederom een enorm geweld wat er naar beneden kwam, en met de klim achter de rug gaf dat toch wel een enorme kick om daar te staan. Nadat de afdaling ook zonder kleerscheuren volbracht werd zijn we doorgereden naar een camping aan een riviertje. De Deer Flat Campsite, alweer een erg idyllisch plekje om de nacht door te brengen, absoluut een goede keuze van mijn wederhelft.

Donderdag  27 januari 

Voor vandaag stond de rit naar het zuiden op het programma, naar het gebied The Catlins.

Maar eerst moesten we de Milford Road nog afmaken en daar hoorden o.a. nog de Mirror Lakes bij. Alleen toen we daar arriveerde stond het z'n best te regenen, dus echt "mirror'en" deed ie niet!

Het eerste gedeelte van de 3,5 uur durende rit was niet zo bijzonder. Eerst nog spotgoedkoop getankt en in de plaats Gore boodschappen gedaan, al was er geen pilsje te krijgen omdat we in een Liquor Bann area zaten! Je maakt 't mee hier! Pas toen we Gore voorbij waren werd het leuker. Het landschap veranderde langzaam naar een glooiend heuvellandschap met onnoemelijk veel schapen. Zover je weg kon kijken zag je schapen, schapen en nog meer schapen. Zelfs zoveel dat we op een gegeven moment achter een kudde zaten die van de ene wei naar de andere gedirigeerd moesten worden door een Bordercollie en zijn baas op de trekker. Grappig om te zien was het sowieso.

Uiteindelijk kwamen we aan bij de eerste plek in The Catlins die we wilde bezoeken, Waipapa Lighthouse. Jammer dat deze voortaan permanent gesloten is, maar de omgeving was wel zeker mooi. Regelmatig komen er in dit gebied in het wild zeeleeuwen voor, alleen vandaag hebben we ze niet gezien. Vervolgens zijn we doorgereden naar Curio Bay en Porpoise Bay.

Bij Curio Bay was een gefossileerd bos te zien in de kustlijn. Bomen die dus in miljoenen jaren tijd versteend zijn tot fossiel. Heel raar en bijzonder om te zien.

Bij Porpoise Bay komen in de baai geregeld Hector dolfijnen voor, maar ook deze hadden vandaag geen zin! Wel zagen we als troost een kleine geel-oog pinguïn die lag te wachten tot zijn mama terug kwam van de jacht met wat eten. 

Na het pinguïn bezoek hebben we ons geïnstalleerd op de camping en de route van morgen bepaald door The Catlins. Het beloofd een mooi dagje te worden.

Vrijdag 27 januari

Vanmorgen ging al betijds de wekker omdat we bij eb bij de Cathedral Caves moesten zijn. Omdat het bleef regenen kozen we ervoor om om en om naar de Caves te gaan zodat de kindjes in de camper konden blijven spelen en droog bleven. Dat bleek achteraf een hele goede keuze. Niet alleen door het weer, maar meer door de stijle afdaling die het was. Aangekomen bij de Caves kregen we een prachtig uitzicht. Doordat het eb was  (de enige tijd dat de weg naar deze grotten open zijn) kon je aan de ene kant de grot inlopen, na 40 meter ging er een smalle gang naar rechts en liep je er 40 meter verder weer uit. Wederom erg bijzonder om door zo'n grot, uitgesleten door de golven, te kunnen lopen. 

Vervolgens zijn we naar de McLean Falls geweest, een mooie ruige waterval van een meter of 20 hoog. Daarna bij een Lookout punt geweest en daarna naar de Purakaunui Falls geweest. In dit geval een brede waterval bestaande uit meerdere etages. Wederom een erg mooie.

Na de watervallen zijn we verder gegaan naar Jack's Blowhole. Een soort uitsparing in de berg waar de zee vanuit de onderkant instroomt en vervolgens bij hoog water omhoog zou moeten spuiten. De hole was mooi om te zien, maar water omhoog spuiten gebeurde niet. Ondanks dat we op de juiste tijd aanwezig waren. Maar bij Jack's Bay werden we wel door iets anders verrast. Toen we daar aan kwamen rijden zag Sarah mensen op het strand die stil stonden bij iets en foto's maakte. En aangezien er informatieborden van Zeeleeuwen aan het strand stonden was 1 en 1 2 natuurlijk. Wij met z'n viertjes het strand op en jawel hoor, 3 zeeleeuwen waarvan er 2 lagen te luieren terwijl de andere lekker actief bezig was. Het bizarre aan dit was dat L&L lekker op het strand aan het spelen waren terwijl 10 meter verderop een zeeleeuw rustig aan het rondlopen was. Heel erg bijzonder allemaal. 

Vervolgens zijn we naar Surat Bay gereden wat bekend staat als uitrustplek voor zeehonden, zeeleeuwen en ander Wildlife. Daar troffen we nog een mooi exemplaar aan! Wat een weelde weer.

Daarna hebben we de vuurtoren bij Nugget Point bezocht wat wederom een toplocatie is. Een hele mooie wandeling met verschillende uitkijkpunten naar beneden, waar wederom zeehonden en zeeleeuwen op afstand te zien waren, leidde uiteindelijk naar een vuurtoren.

En als klap op de vuurpijl ontstond er een mooie regenboog boven zee achter de vuurtoren. 

Toen we wegreden zijn we nog heel even gestopt bij Roaring Bay, 100 meter van Nugget Point vandaan, en daar zagen we 1 yellow-eyed pinguïn het water uit komen. Wat een bijzonder land is dit toch! 

Na het pinguïn bezoek zijn we alvast een stuk naar het noorden doorgereden om in de plaats Brighton aan zee te overnachten.

Zaterdag 28 januari

Toen we wakker werden scheen de zon al heerlijk en hebben we weer eens ouderwets buiten kunnen ontbijten. De temperatuur was al vroeg aangenaam. Na het ontbijt hebben we de binnenstad van de "Schotse" stad Dunedin een bezoekje gebracht en een boottochtje geboekt op het Otago Peninsula om daar de Royal Albatrossen kolonie te gaan bekijken. Na een mooi ritje langs de kust van het schiereiland hebben L&L rond de lunch even lekker in een speeltuin kunnen uitrausen voordat we aan boord gingen. We kregen een verrekijker uitgereikt en een foldertje met daarop het Wildlife wat we te zien zouden kunnen krijgen. Onderweg zagen we verschillende zeevogels, waaronder ook de Albatros, vliegen. Ook nog enkele zeehonden (of eigenlijk zijn het pelsrobben) die aan het uitrusten van de jacht waren. Toen we nog eventjes de open zee opvaarde omdat de kapitein een albatros dacht gezien te hebben, waren we wat verder gevaren dan gebruikelijk op deze tour. En op het moment dat we omdraaide zag Sarah ineens een paar Bottle-Nose dolfijnen zwemmen. Eerst nog op een meter of 30 afstand en daarna steeds wat dichterbij. De kapitein gaf aan dat hij de dolfijnen wat wilde uitdagen door de boot meer vaart te geven in de hoop dat ze mee zouden zwemmen. En dat gebeurde ook! Rondom onze boot verzamelde een stuk of 2-3 dolfijnen die heerlijk mee zwommen en af en toe uit het water sprongen. Het bleek grote toeval te zijn geweest dat we deze dolfijnen gezien hadden omdat deze schijnbaar in de laatste 2 jaar maar 3 keer gezien zijn.

Na een tijdje hielden ze het voor gezien en waren wij weer terug bij de kade. Nagenietend en wel reden we dezelfde weg van het schiereiland weer terug toen we zo'n 15 km landinwaarts verschillende mensen naast de weg zagen staan, kijkend naar het water. Bleken het wederom dolfijnen te zijn (geen idee of het dezelfde waren) die in de baai aan het zwemmen waren. Schijnbaar toch niet iets alledaags omdat enkele locals er met hun boot opaf gingen.

Daarna zijn we in Dunedin naar Baldwin street gereden. Zoals ze hier zeggen is het de stijlste straat ter wereld, en dat wil ik best geloven. Luuk en Emiel zijn deze weg omhoog gelopen, maar het was me de wandeling wel. Geen absolute must-see, maar wel grappig om even geweest te zijn.

Vanuit Dunedin hebben we onze reis vervolgd richting Moeraki om debekende Moeraki Boulders te bekijken. Hele grote, bijna perfect ronde, stenen die op het strand liggen waarvan volgens mij niemand exact weet hoe ze daar terecht zijn gekomen. L&L hebben hier weer lekker kunnen spelen. 

Na de Boulders stond er nog een kort ritje op het programma naar de plaats Oamaru, wat bekend staat om de blauwe pinguin. 

We parkeerde op de camping en gingen te voet naar de pinguïn kolonie. Volgens vrienden hoefden we hier niet voor te betalen omdat de pinguins hier zomaar de straat over komen steken. Helaas geldt dat alleen in de maanden oktober en november. Dus we besloten om toch maar een entreekaartje te kopen om ze vanaf een tribune aan land te kunnen zien komen. 

Eerst een groepje van 9 pinguïns en daarna nog 2 groepen van een stuk of 10 pinguïns.

Omdat dit fenomeen pas bij zonsondergang plaatsvond was het intussen al 22:00 uur wat voor de mini's bijna 2,5 uur te laat is om richting bed te gaan. Het officiële programma was nog niet afgelopen want de verwachting was dat er een stuk of 120 tot 150 aan land kwamen, maar we kozen ervoor om terug te keren naar de camper. Onderweg naar de camper nog 2 pinguïns gezien en toen de kleine man en vrouw lekker lagen te tukken, kwamen er van buiten de camper vreemde geluiden. Of het nu slapende of schreeuwende pinguïns waren of iets anders, ik weet het niet, maar bijzonder was het zeker. Al met al wederom een geslaagde dag!