Tweet deze blogpost

We waren al voor de wekker wakker en tot onze opluchting hoorde we geen regen. Heel voorzichtig het gordijn opzij geschoven om te kijken hoe het weer was....

Het was gewoon helder buiten met her en der een wolkje, zou het dan toch echt door gaan? 

L&L waren er ook al betijds bij dus na het ontbijt de camping verlaten en de camper geparkeerd vlakbij de helikopter-uitbater. Ruim op tijd "ingecheckt" zoals ze dat noemen en de instructies doorgenomen zodat we om 09:30 de lucht in konden. 

Alles en iedereen was er klaar voor en daar gingen we, samen met nog 3 andere mensen en een klein kindje, over de Franz Josef Glacier naar de top om daar te landen. Bovenop werden we bijna verblind door de weerkaatsing van de zon op het verse sneeuw, maar daar hadden we onze zonnebrillen ook voor bij natuurlijk. Wat een uitzicht, wat een ervaring. Luuk was lekker met sneeuw aan het gooien en voor Liss was het een beetje onwerkelijk allemaal. En dat is het natuurlijk ook wel als je 5 minuten van tevoren nog beneden op de grond staat en naar die grote berg omhoog staat te kijken.

Nadat iedereen rustig de tijd had gekregen om foto's te maken en op de foto te gaan bij de helikopter was het alweer tijd om in te stappen voor de weg naar beneden. Onderweg nog een kleine gletsjer gezien welke op de Franz Josef uitkwam en daarna snel naar beneden om te landen. Na 20 minuten zat het er helaas alweer op, maar wat was het een onbeschrijfelijke en onvergetelijke ervaring. En dan te bedenken dat vandaag pas de 3e dag van dit jaar was dat er gevlogen werd door het slechte weer van de laatste tijd, betekende wel dat we enorm veel geluk hebben gehad. 

Nadat we alle indrukken met elkaar uitgewisseld hadden zijn we doorgereden naar Lake Matheson, waar je bij gunstige weersomstandigheden een mooie reflectie van de bergen in het meer moet kunnen zien. Helaas stond er een briesje waardoor de reflectie niet te zien was, maar het was in ieder geval een mooie wandeling (al waren de beentjes van Liss al snel moe, zoals ze dat zelf altijd zegt). Voor in de middag hadden we een wandeling gepland staan naar de Gletsjertong van de Fox Glacier. Het was een kortere maar zeker niet minder pittige wandeling dan die van gisteren naar de Franz Josef Glacier. In het begin was het vrij vlak en moesten we over stenen door kleine riviertjes lopen, maar het laatste gedeelte was pittig met een steile klim van ruim 400 meter lang. Uiteindelijk boven aangekomen waren we een stuk dichterbij deze gletsjer dan die van gisteren, maar deze was minder imposant omdat je hem niet in zijn geheel kon zien, hij ging namelijk de bocht om achter een bergrug. Maar buiten dat, nog steeds fascinerend om te zien. Op de weg terug waren de beentjes van Prinses Liss alweer (lees nog steeds) moe, dus mocht ze achterop de nek bij papa. Luuk heeft de hele pad terug met stenen lopen sjouwen en smijten, zoals een echte jongen dat hoort te doen!

Bij terugkomst besloten om alvast een stuk in zuidwestelijke richting te gaan rijden in de richting van de plaats Haast. Omdat de rit aardig vlot verliep (op een stop van 20 minuten na, omdat ze een brug aan het repareren waren), zijn we tot in de plaats Haast gekomen om te overnachten. Voor morgen staat de rit door de Haast Pass richting Wanaka gepland, schijnt wederom een pareltje te zijn, maar daarover kunnen we morgen zelf oordelen.

Ook hebben we de afgelopen dagen kennis kunnen maken met het "terreur" van Nieuw Zeeland, namelijk de zandvlieg! Wat een knakenbeesten zeg, m'n hele onderbeen is één grote krater met bulten en dergelijke. De jeuk is niet te doen en houdt een paar dagen aan. Alleen Emiel lijkt er last van te hebben want de rest kan doen en laten wat ze willen willen  (net als thuis met muggen overigens).

Zaterdag 21 januari

Vanmorgen in alle rust vertrokken omdat we een mooie, maar relatief rustige rit en dag op de planning hadden staan. De Haast Pass ging het worden vandaag. De eerste stop was bij de Roaring Billy Falls. Na een wandeling van 15 minuten kwamen we aan bij een rivier welke een stuk minder breed was dan hij had kunnen zijn. Via de rivierbedding konden we dichterbij de waterval komen, waardoor we een mooi uitzicht hadden.

15 minuten verder gereden kwamen we aan bij de Thunder Creek Falls. Een waterval van circa 30 meter hoog welke in de azuurblauwe rivier onder zich neerkletterde. 

2 minuten later kwamen we bij The Gates of Haast aan. Waar de rivier een flinke versnelling door hele grote rotsen maakte, indrukwekkend om te zien. En weer 5 minuten later een stop bij de Fantail Falls gemaakt welke redelijk vergelijkbaar was met de Roaring Billy Falls van eerder in de ochtend. 

Nq een twintig minuten rijden kwamen we aan bij de parkeerplaats van de Blue Pools waar we eerst een boterham gegeten hebben en vervolgens de wandeling ingezet hebben. Het was een half uurtje op en neer dus het viel mee. Na eerst een mooie lange hangbrug overgestoken te hebben kwamen we bij de 2e aan welke over de Blue Pools hing. De kleur van dit water is zo moeilijk uit te leggen. Zo zacht en doorzichtig blauw, geweldig om te zien. Aangezien het begon te druppen zijn we niet al te lang gebleven en teruggegaan naar de camper voor het laatste gedeelte van de rit voor vandaag richting eindbestemming Wanaka.

De hele Haast Pass was fantastisch om te rijden, echt een prachtige weg met vergezicht voor fotostops, genieten.

Aangekomen in Wanaka zijn we direct naar de I-Site gegaan om te bekijken wat de mogelijkheden waren om te skydiven (als je het doet moet je het of in Wanaka of in Queenstown doen zeggen ze). Dus maar meteen gereserveerd voor morgenmiddag 13:00 uur, alleen was de weersverwachting voor morgen niet geweldig. Dus wanneer het niet door kan gaan probeer ik het in Queenstown. Spannend maar erg veel zin in. 

Omdat het nog steeds regende besloten we om lekker uit te gaan eten. Heerlijke spare ribs en lam op en de kindjes frietjes met vis of kip.

Na het eten op zoek naar een gratis overnachtingsplek maar voordat we verder reden moest ik even de beroemde Wanaka Tree fotograferen. Zoals ze het hier zeggen waarschijnlijk de meest gefotografeerde boom van NZ (al zal het niet veel schelen met de Kauri boom op het noorder eiland). Het bijzondere aan deze boom is dat deze ongeveer 20/30 meter vanaf het strandje in het water staat en dus (bijna) altijd natte voeten krijgt. Er zijn fantastische foto's van die boom gemaakt met spiegelingen van de boom in het water of zonsondergangen. Maar ik had de pech dat het nog steeds regende. Hopelijk krijg ik morgen een herkansing. 

Op de Free Campside was gelukkig nog plek genoeg dus daar kunnen we de nacht doorbrengen.

Zondag 22 januari 

Afgelopen nacht was koud en veel regen. Toen we de gordijnen opende snapte we waarom we het zo koud hadden. We zaten zo dichtbij de besneeuwde bergtoppen, alleen hadden we dat bij aankomst niet gezien door de regen en de bewolking!

Lekker liggen chillen met z'n vieren in ons bed omdat we weinig plannen hadden. Omdat het bleef regenen kozen we voor een binnenactiviteit in Wanaka, namelijk Puzzeling World. Het bestond uit een binnen gedeelte met allemaal illusieruimtes e.d. en een groot buiten doolhof. Aangezien het al 11:00 uur was en ik 12:30 uur moest bellen naar het skydive centre om te vragen of het door kon gaan, kozen we in eerste instantie voor het binnen gedeelte. Dit was erg leuk en grappig met van allerhande illusies, schuine kamers, ballen die naar boven rollen enzovoorts. 

Nadat we binnen alles gedaan en gezien hadden waagde ik het telefoontje en kreeg zoals ik zelf al verwachtte te horen dat het in de beŕgen nog steeds slecht weer was en dat ze me in konden plannen voor 15:00 uur en dat ik daardoor om 14:30 uur wederom moest bellen.

Daarop besloten we een broodje te gaan eten en daarna voor t buitendoolhof te gaan. Ook dit was eigenlijk wel hartstikke leuk, ook voor volwassenen (die er overigens ook genoeg waren)!

Om 14:30 uur nogmaals gebeld maar ik kreeg hetzelfde antwoord. Ze konden me inplannen voor morgen vroeg in de ochtend of eind van de middag, maar daarop besloten we te annuleren en de skydive in Queenstown te boeken voor morgenochtend 11:00 uur.

Vervolgens Wanaka achter ons gelaten en via wederom een schitterende weg (ik weet het, ik val in herhaling maar het is echt zo) richting Queenstown gereden en ons kamp net buiten het drukke dorp opgezet. Via de WiFi even gekeken naar de weersverwachting en morgen zou het zonnetje dan toch weer gaan schijnen! Laten we het hopen!

Maandag 23 januari 

Toen we de gordijnen opende bleek het inderdaad een stralende dag te zijn, het gaat gebeuren! Na het ontbijt hebben we wat boodschappen gedaan om daarna Queenstown in te rijden om me te melden bij het skydive centre. Om 11:00 uur was het inchecken en kon het officiële gedeelte beginnen met het invullen van de papieren. Er zitten uiteraard wel de nodige risico's aan deze activiteit/sport en daar wordt ook duidelijk op gewezen in het "contract". Maar daar liet ik me natuurlijk niet door afschrikken en heb alles ondertekend. Na de eerste uitleg werd aan Sarah verteld waar de dropzone was zodat ze er met de camper naartoe kon rijden. Daarna zijn we met een busje weggebracht naar de dropzone, welke zo'n 25 minuten verderop lag, aan de voet van de beroemde bergketen The Remarkables. Omdat je uit 3 spring hoogtes kon kiezen met ook weer 2 verschillende foto en video opties werd de groep verdeeld over 4 vliegtuigen. Uiteraard had ik weer het geluk dat ik met de laatste van de 4 mee mocht! Ze vertelde dat het ongeveer 40 minuutjes zou duren voordat ik geroepen werd. Nou die 40 minuten werden bijna 1,5 uur, maar ik was dan toch eindelijk aan de beurt. Skydive overall aangetrokken, kennis gemaakt met mijn tandemmaster a.k.a. "beautiful stranger" en wat uitleg gekregen voor tijdens de vrije val.

Toen kreeg ik te horen dat we niet hier op zouden stijgen maar elders omdat er op deze dropzone maar een beperkt aantal keer per dag vliegtuigen mochten opstijgen en landen. Weer 15 minuten met de bus naar het vliegveld, weer 15 minuten wachten op het vliegtuig, maar toen was het eindelijk zover, instappen! Vrij ongemakkelijk zit je dan, achter elkaar, op een bankje in het vliegtuigje op weg naar de 12.000 voet, zo'n dikke 3600 meter als ik me niet vergis. In het vliegtuig werd alles uiteraard nog eens dubbel gecheckt en uitgelegd en na een prachtige vlucht over The Remarkables haalde we de 12.000 voet en konden de mensen voor me er als eerste uit.

En dan gaat je hartje toch wel even tekeer als je op je billen richting de schuifdeur glijd, je nog op je billen zit en je benen uit het vliegtuig moet hangen. En daar gaat je controle, welke je volledig uit handen hebt gegeven aan je beautiful stranger (dames, stel je er niet teveel bij voor, zo beautiful was hij niet).....

Die eerste secondes zijn vreselijk, geweldig, onvoorstelbaar, bizar. Er schiet vanalles door je hoofd in ieder geval. Het gevoel wat hierbij in de buurt komt is dat wanneer je in de achtbaan zit, je bovenop het hoogste punt komt en dan in een vrije val stijl naar beneden gaat. Maar dan veel langer en 10 keer zo intens.

Na een seconde of 40 wordt de parachute open getrokken en kun je gaan genieten van het prachtige uitzicht boven Queenstown. Besneeuwde bergtoppen, helderblauwe lucht en azuurblauwe meren, gewoon een perfect plaatje. 

Ik kan me bijna niet voorstellen dat er betere plaatsen zijn voor een 1e skydive. 

Uiteindelijk waren we rond 15:00 uur keurig zachtjes op de billetjes geland. Alles weer ingeleverd en betaald voor de video en foto optie welke we morgen op gaan halen.

Omdat het toch al aan de late kant was, wat we allebei niet verwacht hadden, hebben we besloten om morgen Queenstown maar in te gaan en vandaag een stukje door te rijden in de richting van Glenorchy. 

Bij Bennet's Bluff Lookout gestopt voor een verBLUFFende foto en op zo'n soortgelijke locatie, maar dan beneden aan het meer, geparkeerd voor de nacht. L&L konden mooi bij het strandje spelen terwijl wij de BBQ aan staken. Wat een geweldige plek om te eten en te slapen. Veel beter dan dit wordt het volgens mij niet! 

Dinsdag 24 januari

In de ochtend alweer op tijd teruggereden naar Queenstown voor een ritje in de Gondola/kabelbaan en nog hoger gelegen "Luge" baan. Een soort rodelen, maar dan op een kartbaan bergaf. We kochten een retourtje Gondola en een 3 rittenkaart. Eerst mooi naar boven met dichte gondels en boven aangekomen genoten van het mooie uitzicht over Queenstown. Vervolgens helmen in de juiste maat uitgezocht en aangesloten in de rij voor de kabelbaan nog hoger op de berg om naar de start van de Luge te gaan. L&L vonden dat alleen al geweldig. Boven aangekomen werden er weer een paar blikken irritante Japanners en/of Koreanen opengetrokken. Alle Engelse uitleg moest weer vertaald worden en dan nog begrepen ze het niet. Terwijl het toch niet veel moeilijker was dan: hendel naar voeren is gas erop en hendel naar achteren is remmen. Sturen lijkt me voor zich te spreken!

Na één ritje naar beneden gegaan te zijn hadden wij het in de eerste bocht al door en racete naar beneden. In de 2e rit werd dit al anders toen er Jappen tijdens de rit naar beneden stil gingen staan en uitstapte op de baan. Het parcours werd er daardoor wel een stuk interessanter door en had wel iets weg van real life Grand Theft Auto ;)

Dit eigenaardige gedrag lieten onze Aziatische vrienden ook zien in onze 3e rit maar nu waren we vort zo getraind dat we dit varkentje wel konden wassen. 

Al met al een leuke afwisseling en voor de kinderen ook leuk om te doen. 

Toen we weer beneden in Queenstown aankwamen hebben we de foto's en video van de skydive van gisteren opgehaald, hebben we wat souveniertjes gekocht en een boottocht geboekt voor in Milford Sound voor morgenmiddag. Queenstown was voor ons een heel leuk dorp/stadje. Na de lunch zijn we vertrokken en zijn we doorgereden tot aan Te Anau waar we nu op de (duurste tot nu toe) camping staan. Morgen gaan we betijds opstaan omdat de Milford Road op de planning staat. Een rit van 120km die normaal gesproken in 2 uur gereden kan worden maar waar iedereen ruim 4 uur over doet omdat deze te boek staat als mooiste route van Nieuw Zeeland, we zijn dus benieuwd!