Aprender y descubrir mucho!
Geplaatst op 02 februari 2017 om 13:50 uur
Deze blog heb ik geschreven op dinsdagavond (31-01-2017), dus hij is er met wat vertraging.
Hola a todos!
Er zijn nog maar een paar dagen voorbij sinds mijn eerste blog, maar het voelt alsof ik hier alweer meer dan een week zit. Op één dag gebeurt er al zoveel!
Tijdens het schrijven van mijn eerste blog kwamen mijn nieuwe kamergenoten binnen, Olivier en Marc uit het Franse gedeelte van Canada (waar gisterochtend nog een aanslag op een moskee is gepleegd L). Ik heb met hun het dakterras van ons hostel ontdekt en kreeg meteen een biertje aangeboden. Dus daar heb ik met hun tijdens zonsondergang gezellig en lang gekletst.
Daarna zou ik, zoals ik al had geschreven, mijn buddy ontmoeten. Helaas schreef ze een half uur van tevoren dat ze nog een groepsproject moest afronden en dat het langer ging duren dan ze dacht, dat we dus beter een andere dag konden afspreken… Heel erg jammer. En mijn nieuwe Canadese vrienden waren net de deur uit. Dus met beginnende honger ging ik toch maar in mijn eentje op pad. Maar ik was eigenlijk al best wel moe en mijn honger begon toe te nemen. Ook voelde ik me toch wel alleen, zeker omdat ik het eigenlijk net gezellig had gehad op het dakterras. Een beetje besluiteloos ben ik toch nog zonder iets te eten te kopen terug naar het hostel gegaan en lucky me.. de Canadese jongens zaten alweer samen in de common room! Net als ik een beetje besluiteloos. We besloten uiteindelijk om samen een tapasbar te gaan zoeken. Susanne, het meisje waar ik de kamer van mag overnemen vanaf morgen, had een hele goede tip gegeven, namelijk Bar Poë. Heel dichtbij ons hostel en als zij het niet had verteld hadden we het nooit gevonden, de rest van de straten eromheen waren namelijk totaal niet sfeervol. Maar de bar zelf wel! We waren er precies met openingstijd, 20.00u ’s avonds. Dus nog plek genoeg. Dat werd om 21.00u wel anders, de locals gingen gewoon lekker staan aan de bar en eromheen voor een drankje en tapas. We bestelden een heerlijke tinto de verano en hadden onze keus voor de tapas al gemaakt. Er stonden echter geen prijzen bij, dus wij vroegen de ober (de enige in de hele zaak) hoe het werkte met de tapas. Er stonden geen prijzen bij omdat je ze serieus gratis bij je drankje krijgt! Ik had al gehoord dat je soms gratis tapas krijgt, maar het is niet soms, het is altijd! En dan krijg je dus ook nog eens keus! Helemaal geweldig. En ook nog eens heerlijke en bijzondere tapas! Kip in kokossaus, varkensspies met ananas en een Braziliaans stoofpotje om maar wat te noemen. Natuurlijk ben je dan wel geneigd om lekker veel drankjes te bestellen. Kort gezegd werd het een heel gezellige avond;)
De volgende dag zou ik samen met de jongens op pad gaan. Ik had al op zaterdag een free tour geboekt voor 16.00u en mijn nieuwe vrienden waren enthousiast om mee te gaan. De tour ging door het AlbayzÃn heen, de oude Arabische wijk (beschermd door Unesco) met smalle straatjes, kleine winkeltjes en heeel erg mooie uitzichtpunten. Na de tour zijn we met twee anderen uit de groep, een Duits meisje, Kim, en een jongen uit Israël, Yoav, terug naar het beroemde uitzichtpunt ‘Mirador de San Nicolas’ gegaan om de zonsondergang te zien. Dat was echt magisch mooi! Ik kan echt niet geloven dat ik een half jaar lang in deze mooie stad mag wonen.
Vandaag was een nog intensievere dag. We hebben maar liefst twéé tours gedaan. Ook weer samen Yoav (Kim is vanmorgen uit Granada vertrokken). De eerste tour was een algemene historische tour met een hele leuke tourguide. Veel geleerd over leuke kleine (en grote) details van de stad en natuurlijk de geschiedenis. Ik heb nu al zin om iedereen die me komt bezoeken hier in Granada erover te vertellen (hoewel ik niet kan beloven alles te onthouden haha). De tweede tour was echt weer mega mooi. We gingen naar een andere wijk, Sacramonte. Dat is de ‘gipsy’ wijk van Granada. Het is op een heuvel/berg en daar wonen hippies, gipsy’s en immigranten in zelf gegraven grotten. Het lijkt een soort achterstandswijk, maar de mensen kiezen er zelf voor om zo te leven. Het is namelijk heel goedkoop (ze betalen geen huur, maar hebben dus ook nauwelijks water of elektriciteit). Het is niet helemaal legaal, maar er wordt op het moment niks aan gedaan. En… het uitzicht is nog magischer dan dat op de Mirador de San Nicolas. Foto’s volgen nog! Na de tour hebben we pizza gegeten en zijn we daarna terug naar het hostel gegaan. Onder andere omdat ik een afspraak had om het huurcontract te tekenen voor de kamer waar ik de komende 5 maanden ga wonen. Helaas bleek de huurbaas later te komen, appte hij naar Susanne op het moment dat ik er al was. Toen hij dan eindelijk aangekomen was, bleek hij het contract nog niet meegenomen te hebben.. Dus ik was er een beetje voor niks. Maar ik heb natuurlijk al een kijkje kunnen nemen in het appartement en ik denk dat het me wel gaat bevallen! Er is een heel groot terras waar ik vooral heel enthousiast van werd. Aan de andere kant werd ik wel heel erg zenuwachtig, omdat het nu allemaal een stuk dichterbij komt. Het Spaans van de huisbaas, Miguel, was te volgen, maar wel heel moeilijk. En Susanne vertelde me hoe slecht het op de universiteit geregeld is. Wat ik eigenlijk al vaker had gehoord, maar ik zie er enorm tegenop om dat zelf mee te maken. Lijkt me heel erg jammer als ik niet de vakken kan doen die ik nu gepland heb staan. Gelukkig kan ik nu nog even fijn met mijn Canadese vrienden napraten. Morgen zijn we van plan naar de gratis gedeeltes van het Alhambra te gaan en daar rond te wandelen. En morgen ga ik dan hopelijk echt mijn huurcontract tekenen.
Dus dat was het voor deze keer, laat me weten wat jullie vinden van mijn blog! Ik ben heel benieuwd wie het leest en of jullie het leuk vinden.
Muchos besos!
xxxxx
Reacties
|
Isabelle |
|
Charlotte |
|
Charlotte |
Volg Mijn Reis © 2026. Alle rechten voorbehouden.
Algemene Voorwaarden | Linkpartners | Contact