Avatar Wiro Van Beek

Wiro Van Beek

leeservaring

Bericht - 04 maart 2018 om 17:33 uur

Van bij het begin van het boek vond ik het een boeiend verhaal. De verschillende gebeurtenissen in Max zijn leven zijn herkenbaar in het echte leven bij ieder van ons. Als lezer voelde ik mee met het verdriet van Max. Het overlijden van een persoon die je graag ziet, doet pijn. Ook zijn kwaadheid kan ik me inbeelden. Tijdens het lezen van het boek dacht ik ook aan het overlijden van mijn grootmoeder enkele jaren geleden. Toen ontstond er ook een discussie binnen de familie. Hoe zou mijn grootmoeder begraven worden? Begraven in een kist of gecremeerd? Er waren voor - en tegenstanders maar wat wou (...)

Lees verder


0 reactiesPlaats een reactie

Hoe heb ik het rouwproces verwerkt?

Bericht - 04 maart 2018 om 16:44 uur

Om het verlies van mijn grootvader te verwerken, wou ik een antwoord op al mijn vragen. Zonder antwoorden zou ik oneindig rouwen. De eerste afspraak maakte ik met de vrachtwagenchauffeur. Hoe is het ongeluk precies gebeurd? Kon het ongeluk dan echt niet vermeden worden? Was het een fout van de chauffeur of van mijn opa? De vrachtwagenchauffeur vond het helemaal niet leuk om deze herinneringen op te halen. Het ongeluk gebeurde door een te korte remafstand. Ook het verhaal van de dokter zelf wou ik horen. Welke operatie heeft hij uitgevoerd? Is de operatie dan mislukt? Of was mijn grootvader helemaal niet te redden? Als laatste wou (...)

Lees verder


0 reactiesPlaats een reactie

waarom konden ze niet wachten?

Bericht - 04 maart 2018 om 16:39 uur

Toen ik terug  kwam van scoutskamp had ik het slechte nieuws ontvangen dat mijn opa gestorven was. Hij was aangereden door een gigantische vrachtwagen toen hij met de fiets appels van zijn appelboomgaard kwam brengen naar mijn mama.

Niemand kende hem zo goed als ik. Ik was zoveel bij opa omdat mijn mama en papa altijd moesten werken en soms ook  naar het buitenland. Toen ik terugkwam van het kamp, was hij al begraven. Ik kon geen afscheid nemen van hem. Daarbij wist ik dat hij niet begraven maar gecremeerd wou worden. Zijn assen moesten zelfs in zijn appelboomgaard gegooid worden.

Ik was zo boos op mijn ouders omdat (...)

Lees verder


0 reactiesPlaats een reactie

Had ik maar naar huis gebeld.

Bericht - 04 maart 2018 om 16:36 uur

We waren met de scouts op kamp in het buitenland waar we van jeugdherberg naar jeugdherberg wandelden. Het was een lange en moeilijke route, een echte odyssee. Op een dag was ik gevallen met een zware handblessure als gevolg. De wonde was ernstig te nemen. Gegarandeerd een litteken erbij.

De volgende dagen stapte ik goed door en kwam ik als eerste aan in de jeugdherberg. Ik deed al wat kleine klusjes zoals de haard aanmaken, een ketel water verwarmen … Als ik uiteindelijk de tafel wil dekken, zie ik een klein briefje waarop mijn naam stond: Max Vereken wordt dringend verzocht naar huis te bellen!!! Het kon (...)

Lees verder


0 reactiesPlaats een reactie