Avatar eline Kamp

eline Kamp

Gemixte gevoelens

Geplaatst op 30 maart 2018 om 07:07 uur



Hallo lieve lezers!

Het is alweer een tijdje terug dat ik jullie heb vermaakt met mijn leuke leven in Suriname. Dit leven lijkt het perfecte leven. Elke dag mooi weer, leuke stage, chillen aan het zwembad en op avontuur naar de jungle. Het leven zonder stress, het leven vol plezier en geluk, waarbij je je geen zorgen hoeft te maken over de dag van morgen en uitkijkt naar alles wat nog komen gaat. Maar shit hey, ben ik er toch even achter gekomen dat het leven hier niet altijd over rozen gaat.

Vorige week heb ik verdrietig nieuws vanuit het thuisfront gekregen. Een vrouw die heel dicht bij mij stond heeft helaas haar mooie leven moeten verlaten. En dat kwam even rouw op mijn dak. Het is onwerkelijk omdat je helemaal aan de andere kant van de wereld zit. Het besef is er wel, maar ook weer niet. Het is lastig en verdrietig. Want deze vrouw was bijzonder. Zij was er altijd wanneer ik haar nodig had. Ze hield van mij en ik hield van haar. Dit waren tevens mijn laatste woorden: slaaplekker oma, ik hou van jou.

Lang heb ik getwijfeld dit met jullie te delen. Maar omdat dit ook bij mijn leven hier hoort, kan ik er niet onderuit. Ik zal dit hier alleen moeten verwerken, want mijn leven hier gaat gewoon door. Gelukkig heb ik heeeule lieve mensen vanuit Nederland waarmee ik veel praat en videobel. Hierdoor heb ik veel meegekregen van de situatie en voelde me betrokken. Dit neemt natuurlijk niet weg dat ik sommige mensen gewoon heel erg even een knuffel had willen geven. Het hoort bij het leven. Je wordt er hard en sterk van zeggen ze. Ik hoop het.

Door mijn hoofd spookten allerlei vragen. Moet ik nu naar huis? Hoe gaat dit verder aflopen? Kan ik dit wel verwerken hier? Krijg ik het allemaal wel goed mee? Moet ik me schuldig voelen dat ik gewoon verder ga? What te fock moet ik doen? Ik wist het niet. Maar ik zal jullie geruststellen. Ik voel me goed. Ondanks dat ik oma ongelofelijk graag een laatste knuffel had willen geven, weet ik dat het goed is. Ze had niet anders gewild dan dat ik hier blijf en doorga. Uiteindelijk kijken we allemaal naar dezelfde hemel, waar oma zal stralen als een prachtige ster.

Natuurlijk heb ik ook een aantal leuke dingen gedaan in de tussentijd  (om de boel een beetje op te vrolijken). Ik ben bijvoorbeeld naar de bioscoop geweest en het is echt een lachertje. De verwachtingen waren niet al te best. Zou het klein zijn? Wat voorn stoelen krijgen we? Klapstoelen? Een goed groot scherm of een beamer? Maar omg het was het gek. Geloof het of niet, maar beter dan in Nederland. Deze stoelen waren beweegbaar. Je kon lekker achteroverleunen en genieten van de film. Een klein puntje was wel; ze draaiden een Engelse film zonder ondertiteling. En nu zullen jullie denken, kom op Eline dat kan je toch wel? Noouuuuuuuuu nee. Het was een bijzonder ingewikkelde film met bijzonder moeilijke woorden en het ging allemaal bijzonder snel. Dus nee. Achteraf was het zeker de moeite waard om te gaan. Het koste omgerekend 3 euro. Horen jullie, 3 fucking euro. Super nice. 

Ook heb ik mijn eerste dansles gehad. Schudden met die heupeeehhh. Nou ik heb het geweten. Na de warming-up wist ik al: ik ga morgen ongelofelijk veel spierpijn krijgen. Het was superleuk! We hebben 2 korte dansen geleerd in een groep. De eerste dans was hiphop. Deze pasjes gingen zo verrekte snel hé. Was echt moeilijk om het bij te houden en het dan óok nog goed te doen. De tweede dans die we hebben gedaan was een slome dans, waarvoor je vooral heel flexibel moest zijn. Na een tijdje zat ik er goed in en voelde ik me de ster van de avond. Voor m’n gevoel ging het echt lekker. Totdat ik de filmpjes terugzag en dacht; what the hel ben je in vredesnaam aan het doen? Maar niet meer over nadenken dus. 

Toen ik na het dansen onder de douche stond, kon ik niet eens m’n haar wassen. Zoveel spierpijn. Ik ben gaan slapen en toen ik de volgende ochtend wakker werd, was ik helemaal stijf. Elke beweging die ik maakte deed pijn. Maar echt extreem. Zo zie je maar weer wat 2 maand niet sporten met je kan doen.

Maar nu komt het leukste. De volgende dag zijn we gaan bowlen. BOWLEN. Met zware ballen. Die je moet gooien. Met spierpijn. Geen aanrader. Het bowlen was cool. Het is eigenlijk hetzelfde als in Nederland. Het enige verschil is dat de bowlingbaan hier ongeveer elke 10 minuten even een pauze hield. Hij stopte er gewoon mee, wachtte even en ging weer door. Ouderdom denk ik. Ohja en ik was laatste geeindigd. Maar dat kwam sowieso door te spierpijn.

Verder ben ik natuurlijk lekker wezen stappen, ik heb veeeeuuul gechillt (kom hier echt tot rust) en ik heb een deadline voor school gehaald. Jullie denken waarschijnlijk dat ik heel veel tijd heb hiero, maar dat valt vies tegen. Relaxen kost veel tijd hoor.

Het is hier nu bijna 2 uur en het wordt tijd om te gaan slapen want er staat iets leuks op de planning! Morgen ga ik naar de jungle! Twee dagen op trip naar lobilafu. Lobi staat voor liefde en lafu staat voor lachen. Kan niet anders dan dat het een romantische trip wordt waarbij we veel gaan lachen. Dat is al positief. Ik heb gehoord dat er veel slangen, vogelspinnen en piranha's zijn. Het is niet zo dat ik er hierdoor meer zin in krijg, maargoed. Lets do it. Angsten overwinnen. En jullie hoeven niet voor mij te vrezen hoor, ik weet zeker dat oma vanaf boven een oogje in het zeil houdt. 

Slaaplekker allemaal.

Liefs,
Eline



Geef elinekamp een extra fijne vakantie cadeau!

elinekamp gebruikt VolgMijnReis.nl gratis om reizen bij te houden. Met een betaald kan elinekamp meer foto's plaatsen en meer uit een reis en dit reisblog halen! Klik hier voor meer informatie.



Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Plaats een reactie