Avatar eline Kamp

eline Kamp

Eerste trip en alleen maar feestjes!

Geplaatst op 05 maart 2018 om 14:44 uur



Drie weken later, liggend in mijn bed met mijn laptop op schoot, probeer ik me weer voor de geest te halen wat ik afgelopen week allemaal heb gedaan. Ik moet eerlijk zijn dat dit vrij lastig gaat, omdat ik toch een aantal hersencellen verloren ben. Hoe dat gekomen is, is redelijk makkelijk te verklaren. En als je doorleest, kom je daar uiteraard achter.

Vorig weekend zijn wij op onze eerste trip geweest, genaamd Bigi Pan. Bigi staat voor groot en pan staat voor meer. Groot meer dus, heel goed! Vrijdagochtend om half 8 werden wij door onze reisgids opgehaald in een busje. 6 meiden met een rugzak, op naar de jungle. Of nouja, ik dacht dus dat we naar de jungle gingen maar achteraf bleek dat we gewoon helemaal naar de linkerkant van Suriname gingen waar het dus niet echt jungle is. Al heb ik wel 2 aapjes zien slingeren. Ik vraag me wel af hoe de echte jungle er dan uitziet, aangezien ik dit al best wel heftig vond.

Suriname is opgedeeld in 50 districten en elk district heeft een hoofdstad. Het is heel logisch verdeeld, want elke keer als je over een grote brug rijdt kom je in een ander district terecht. Vraag me niet hoe ze allemaal heten, want ik heb geen flauw idee. In elke hoofdstad zijn we even gestopt om de bijzondere dingen te bekijken en de nodige plasjes te plegen. Na 5 bruggen, 3 toiletbezoekjes, een bord bami en een paar uur verder kwamen we aan bij de boot die ons naar Bigi Pan bracht. In een wankel bootje over de Surinaamse rivier is al een hele ervaring op zich. We kwamen aan op een groot meer waar een aantal huisjes op palen in het water stonden. Een van die huisjes werd ons verblijf voor de aankomende 2 dagen.

Bij aankomst werden we verrast met een feit dat we vanavond in een hangmat slapen, in de openlucht. Te gek. Na een beetje gechillt te hebben in ons huisje, zijn we vogels gaan spotten. Nou dat is hilarisch als er iemand meegaat die een vogelfobie heeft. We kwamen bij een plek op het water waar alle vogels om half 7 samenkomen om te gaan slapen. En als je dacht dat de vogelclub wel een keer compleet was, dan had je het mis. Vanuit alle kanten kwamen ze aan gefladderd. Een grote vogelparty. Ohja en de gedachte dat ze allemaal boven je vlogen en ze elk moment op je hoofd konden schijten, moest je maar even loslaten. Want daar werd het niet leuker op.

Toen de kok lekker voor ons aan het koken was, heb ik even een kijkje genomen in de keuken. Hij was bezig met het bakken van bakabana, ook wel gebakken banaan. Toen hij vroeg of ik een spoedcursus bakabana bakken wilde, kon ik natuurlijk geen nee zeggen. Het zag er heel makkelijk uit, maar het was moeilijker dan ik dacht. Maar het belangrijkste: het was lekker! Na onze maaltijd zijn we weer met het bootje het water opgegaan (het was nu donker) om kaaimannen te spotten. Voor diegene die niet weten wat kaaimannen zijn, kleine krokodillen. Nou je kunt je wel een voorstelling maken hoe het is als je zes meiden in een bootje zet in het donker op zoek naar krokodillen. Nou dat is super. Ondanks dat we geen kaaimannen hebben gezien, was het toch een bijzondere tocht. Want de slangen, spinnen en vissen waren wel van de partij. Het was bijzonder om te zien hoe onze bootjongen zo een was met de natuur. Hij sprong gewoon in het water en raakte alles aan. Zoals hij het leuk vond om in het water te springen, vonden een paar vissen het leuk om in de boot te springen. Je schrikt je werkelijk waar helemaal de pleures als er opeens zo’n glibberig geval voor je voeten ligt. Of nog erger, op je schoot ofzo. Gelukkig is dat niet gebeurd.

Uiteindelijk was het tijd om te slapen in onze o-zo-comfortabele hangmatten. Not. Als ik nog geen rughernia had, dan heb ik het nu wel. Oke dat is niet waar maar het lag gewoon niet zoals ik gehoopt had. Naast me lag mijn naamgenootje veel te dicht op mij, waardoor ik ’s nachts een aantal keer een reet of een arm tegen me een had. Toen ik ging slapen was het nog super warm maar ik was natuurlijk vergeten dat het ’s nachts erg afkoelt. Nou geloof me, ik ben tot op de dag van vandaag verkouden. En we zijn al meer dan een week verder. Maar ik heb het overleefd.

Na een heerlijk ontbijtje zijn we flamingo’s gaan spotten. Ik ben er dus achter gekomen dat flamingo’s roze zijn omdat ze krabben en kreeften eten. Erg logisch. We konden niet heel dichtbij komen, want dan vlogen ze weg. Nu was het moment dan echt aangekomen, het modderbad. Allemaal goed voorbereid hebben we een zwarte bikini aangetrokken om eens een lekker duikje te nemen in de modder. Toen ik de boot uitsprong, zakte ik ongeveer tot m’n knieën in de modder. Het idee dat er elk moment een krabbetje aan mijn voet kon komen knabbelen, maakte me een beetje panisch. Niet denken gewoon smeren. Nou en dat hebben we gedaan. Als een stel varkens in de modder zijn we helemaal losgegaan. Ik zal jullie de rest van de details besparen.

Nu was het dan echt tijd om naar huis te gaan, te douchen en onze telefoon er weer bij te pakken. Want ja, we hadden 2 dagen geen douche, geen telefoon, helemaal niks. Eigenlijk was het best relaxt. Gewoon genieten wat alles wat er om je heen gebeurd zonder dat je je bezighoudt met de rest van de wereld.

Maandag was het dan zo ver, ik begon nu ECHT op stage. Veel nieuwe informatie en veel nieuwe indrukken. En wat ging het snel. Voordat ik het wist had ik al weer weekend (weekend begint donderdagmiddag). We werden door onze reisgids uitgenodigd voor een voetbaltoernooi met veel andere Nederlandse stagiaires, een BBQ en een hoop gezelligheid. Dit leek ons een leuk moment om toch eens wat mensen te leren kennen. Voetbal, nee daar doen we niet aan mee. Dat is vast bijzaak. Maar nee, achteraf bleek dat de hele avond om voetbal draaide. Zaten we dan met ons goeie gedrag, in onze goede kleding, een beetje voetbal te kijken. En ja, die BBQ was bijzaak. Oeps.

De dag erop zijn wij uitgenodigd voor een echte Surinaamse verjaardag. Het is hier dus heel normaal dat iedereen op je verjaardag mag komen en we werden met open armen ontvangen. Gezelligheid en eten in overvloed. Er werd ook erg goed voor ons gezorgd. We werden bijvoorbeeld verplicht om op een stoel te gaan zitten zodat we niet hoefden te staan of op de grond te zitten. Naarmate de nacht naderde zijn we met z’n allen naar een lounge gegaan om nog even lekker los te gaan. En ja, dat was erg gezellig.

Toen ik met een beetje een zeer hoofd wakker werd, bedacht ik me dat het vandaag Holi Phagwa was. Een van de nationale vrije dagen, ook wel het poederfeest. Na een goede douche en een stevig ontbijt moest ik er toch maar weer aan geloven. Op naar het onafhankelijkheidsplein! In mijn gedachte was het gewoon een feestje op een plein met muziek enzo, maar het bleek gewoon een compleet festival te zijn. Duizenden mensen op een groot veld die gooien met poeder. In alle kleuren van de regenboog. Ik heb nog steeds vlekken op mijn lichaam die er niet afgaan. En een huisgenootje heeft nog steeds oranje haar. Yes, ik ben niet meer de enige ginger.

Waar de organisatie niet zo goed over na had gedacht, waren de ingangen. 3 kleine ingangen van ongeveer 4 meter breed, waar al die duizenden mensen doorheen moesten om gefouilleerd te worden. De rij voor de hekken was zo lang dat ik me af vroeg of het überhaupt zin had om nog naar binnen te gaan. Maar wij gaven niet op. De laatste 5 meter waren het ergst. Iedereen werd panisch en begon te drukken. Ik keek naar de lucht, hapte naar adem en probeerde niet te denken aan het feit dat ik elke moment flauw kon gaan vallen. Maargoed, achteraf was het een topfeest en was het het waard. Ohja en wat ik nog wou vertellen. Ik had voor 100 SRD aan munten gekocht (11 euro) en daarvoor kreeg ik 10 munten. Alles was zo goedkoop dat ik nu nog munten overheb. En de entree was gratis, dus ik heb gewoon voor 11 euro de hele avond gedanst en gedronken terwijl de Party Squad een leuk showtje neerzette.

Wat ik nog het meest bijzonder vond, iedereen danst. Als je denkt dat jongens niet zo goed kunnen dansen, dan heb je het bij de Surinamers echt mis. De ene dansbattle was nog heftiger dan de andere. Gister in de club (ja ik heb het geflikt om gewoon daarna nog een avondje uit te gaan) was het helemaal bijzonder. Iedereen stond rondom de dansvloer te kijken naar hoe de jongens om de beurt hun talenten showen. Geweldig. Ik dacht altijd dat je dat alleen in films zag, maar het is gewoon realiteit.

Na deze zware dagen vond ik het wel tijd om even rustig aan te doen. Ik moet natuurlijk niet te productief worden. Dus vandaag heb ik vrij weinig gedaan. Ik denk dat het voor jullie nu wel duidelijk is geworden waarom ik die paar hersencellen kwijt ben en daarom lijkt het me een heel goed plan dat ik nu lekker ga slapen, zodat mijn hersenen rustig de tijd hebben om een paar nieuwe celletjes te kweken. Morgen is het namelijk weer tijd voor stage, en daar wil ik weer fris en fruitig staan!

Slaaplekker Nederland.

Liefs,
Eline

Geef elinekamp een extra fijne vakantie cadeau!

elinekamp gebruikt VolgMijnReis.nl gratis om reizen bij te houden. Met een betaald kan elinekamp meer foto's plaatsen en meer uit een reis en dit reisblog halen! Klik hier voor meer informatie.



Reacties

Henk en Sonja Brunink
Geplaatst op 12 maart 2018 om 17:04 uur
hoi eline wat goed om te lezen dat je het zo naar je zin hebt. wat een belevenis. ik zie uit naar je volgende verhaal,en belevenissen. groetjes Sonja

Plaats een reactie