Avatar eline Kamp

eline Kamp

Nieuwkomers

Geplaatst op 22 februari 2018 om 20:42 uur



11 februari 2018, de dag waarvan ik niet zo goed wist of ik er nu naar uit of tegenop had gekeken. Samen met mijn moeder, broer, zusje en lieftallige vriendje vertrok ik om 6 uur richting Schiphol. Met gemixte gevoelens stapte ik het vliegtuig in richting Paramaribo. 10 uur in de lucht waren voor mij en mijn trommelvliezen een van de grootste nachtmerries op aarde. Maar dankzij mijn grote broer, die voor mij echte FlyFit oordoppen had gekocht, viel het allemaal reuze mee. Scheelt weer wat geklaag de aankomend 5 maand. Credits naar de ANWB.

Toen ik het vliegtuig uitstapte had ik even een momentje nodig om te kijken naar de groene omgeving en te bedenken dat het aankomende 5 maand zo achterlijk warm gaat zijn als op dit moment. De lucht rook fris en mijn handen werden gelijk klam. In de taxi naar ons huis heb ik alleen maar uit het raam zitten staren naar alles wat voorbijkwam. Keer op keer verbaasde ik me over de hoeveelheid groen en de hutjes (waar de mensen woonden) langs de weg die van ellende uit elkaar vielen.

Eenmaal aangekomen in ons paleis stond onze huisbaas ons op te wachten met de sleutels en een bak nasi. Iets waar je erg blij van wordt als je honger hebt. Alles leek tot nu toe op rolletjes te lopen, maar niets is minder waar. Vanaf het moment dat we in Suriname kwamen, werden we over van alles gewaarschuwd. Door taxichauffeurs, huisbazen, mentoren, begeleiders, locals etc. Je moet zuinig zijn op je spullen omdat er veel gejat en beroofd wordt. Geen dure dingen showen in het openbaar, geen handtasjes, niet alleen in het donker over straat, altijd een taxi nemen en samen naar huis gaan. Ohja en geen straattaxi’s, alleen taxicentrales. Over straattaxi’s heb ik minder prettige verhalen gehoord. Een taxi is trouwens helemaal niet duur. Gemiddeld kost een taxi per ritje 18 SRD (Surinaamse dollar) en dit is omgerekend ongeveer 2 euro. Of je nou alleen bent of met z’n 5en, het blijft hetzelfde bedrag.

Even weer terug naar dat huis want ik dwaal een beetje af. We hadden met z’n 3en een groot huis. Het was een benedenwoning gelegen aan een drukke straat. Het was prachtig en we hadden veel ruimte, maar toch voelden we ons er niet prettig bij. Toen we de eerste dag voor de leukigheid even voor ons huis gingen zitten, zijn we in 10 minuten ongeveer 30 keer na-getoeterd en nagefloten. Je kan Paramaribo ongeveer vergelijken met Utrecht, alleen hier kent iedereen elkaar. Wanneer je hier dan als blanke nieuwkomer komt, wordt je zeker gezien. In het begin is het hilarisch om te zien dat auto’s daadwerkelijk even stoppen voor je of even hun raampje opendoen om te kijken en ‘hallo schatjes’ te zeggen. Dat mannen op hun scooter terwijl hun vrouw of kind achterop zit even doodleuk zwaaien en schreeuwend vragen hoe het met ons gaat. Maar geloof me, na een dag ben je er zat van. Vermoeiend. Ik moet zeggen, het wordt steeds minder. Net of we al een beetje bekend worden hier. We zien er niet uit alsof we hier allang zijn, want ik heb nog geen zonnestraal meegepakt. Het is hier alleen nog maar bewolkt geweest en af en toe wat regenbuien (wel 29 graden). We geven nog net geen licht als we hier tussen de bevolking staan. Dit is ook iets waar we ons druk over maken. Gaan we wel bruin worden?

Waar ik al achter ben gekomen is dat ik niet kan schrijven zonder af te dwalen van het onderwerp waar ik over wilde vertellen. Dus even over het huis. We vonden het stom en voelden ons klote. Ik lag met mijn kamer aan een drukke straat en elke 5 minuten kwam er wel een auto langs met een opgevoerde muziekinstallatie die je tot het eind van de straat nog kon horen. Je schrikt je helemaal de pleures als die vlak langs je huis rijdt. We wilden graag naar een bovenwoning op een veiligere plek zonder dat we elke keer bang moesten zijn, dat als we even boodschappen gingen doen, onze complete inboedel werd gejat. Na een week geregel was het ons eindelijk gelukt, we mochten vanaf zaterdag bij de andere 3 meiden in het appartement. Wat een feest. Dit allemaal dankzij een wondervrouw die er alles aan heeft gedaan om ons daar weg te krijgen en ons al als ‘haar meisjes’ beschouwd, geweldig mens. Inmiddels zitten we daar nu en het is top. Meer kan ik er niet van maken.

Niet iedereen in Paramaribo is zo productief als zij en wij beginnen het al aardig over te nemen. Wanneer je 2 dingen op een dag hebt gedaan, ben je moe. En dat is zo ongeveer iedereen hier. ‘Ik heb zo’n drukke dag gehad he’. Uhu. Alles gaat hier lekker sloom. No spang! zeggen ze ook wel. Als het vandaag niet komt, dan komt het morgen wel. Afspraak om half 10? Om kwart over 11 ben je wel een keer aan de beurt. Waarom om 8 uur beginnen met werken als je ook gewoon wat later kan komen? En wat dagen vrij tussendoor kan ook geen kwaad. Dan heb ik het nog niet over nationale feestdagen gehad hier (logisch met zoveel verschillende culturen), vorige week Chinees nieuwjaar, aankomende zaterdag de dag van de revolutie en volgende week een feest genaamd Holi-Phagwa. Waarbij als je een stap buiten de deur zit, je onder wordt gegooid met 100 duizend kleurstoffen en poeders. We zullen zien of dat leuk wordt.

Wat we vooral de afgelopen anderhalf week hebben gedaan is heel veel chillen, een aantal zaken regelen (duurt ook allemaal heel erg lang en je bent daarna heel erg moe), kennis gemaakt op stage en wat meegelopen, onze mentoren ontmoet en vooral veel eten geproefd. Het leven is hier relatief goedkoop. Als je uiteten gaat betaal je voor een hoofdgerecht met 2 drankjes ongeveer 100 SRD (11 euro). Een mega cocktail kost ongeveer 3 euro en boodschappen zijn ook niet zo duur. Overal zitten Chinese winkeltjes waar je boodschappen kan doen. En je lacht je dood, want daar liggen gewoon kaasstengels van de Jumbo, smeerworst van de markant, hagelslag van weet ik veel wat en muesli van de AH in de schappen. Zo zie je maar weer hoe klein de wereld is.

Afgelopen week heb ik een beetje meegekeken op stage. Ik ga stagelopen bij Stichting Kindertehuis Tamara. Hoe dat allemaal loopt, krijgen jullie nog wel te weten. Want aankomende maandag ga ik ECHT beginnen (dacht ik deze week ook maar no spang). Ohja en mijn eerste tekening is al binnen, super cute. Morgen gaan we voor het eerst een trip doen. Naar het binnenland, naar de jungle. Ik heb geen idee wat me te wachten staat, maar ik laat het lekker op me afkomen. Waarschijnlijk pas later want ik denk niet dat ze in de jungle WiFi hebben. Het heet Bigi Pan, dus voor diegene die interesse heeft, google is je vriend.

Ik heb denk ik wel genoeg geluld zo over de afgelopen 1,5 week. Ik denk dat jullie wel een beetje een beeld hebben over hoe het hier is, al heb ik nog lang niet alles verteld. Maar dan wordt het wel heel lang. En misschien wel saai. Of stom. Of niet. I don’t know. Laat me het maar weten, weet ik gelijk waar ik aan toe ben.

En voor iedereen aan de andere kant van de wereld, relaxt jongens. Morgen is er weer een dag.

Liefs uit het bewolkte en regenachtige Paramaribo,

Eline

Geef elinekamp een extra fijne vakantie cadeau!

elinekamp gebruikt VolgMijnReis.nl gratis om reizen bij te houden. Met een betaald kan elinekamp meer foto's plaatsen en meer uit een reis en dit reisblog halen! Klik hier voor meer informatie.



Reacties

Siny
Geplaatst op 28 februari 2018 om 21:41 uur
Hoi eline, beetje laat door mn eigen drukte, maar wens je nog n fyne stage en een geweldige tyd daar en wel oetkiekn, naar wat ik allemaal lees...groetjes xxx

Esmée
Geplaatst op 22 februari 2018 om 21:23 uur
Mooi geschreven lieverd??????

Plaats een reactie